PEACE FOR ALL

كمپینی برای دفاع از “آرام رشید” نویسنده کتاب “جهالت اسلام در دنیای امروز”

2008-07-22T10:50:00.000+03:00

ما به عنوان جمعی از روشنفکران، نویسندگان و محققان و دوستداران لیبرالیسم و دموکراسی در دفاع از آرام رشید نویسنده کتاب “جهالت اسلام و دنياي امروز” نظرات خود را به شرح زیر بیان می داریم:
1- ما دفاع از آزادی بیان را حق همه دانسته و هرگونه اقدام در راستای سرکوبی آزادی بیان را محکوم می کنیم.
2- این بیانیه نه در راستای دفاع از یک شخص خاص ویا ایده خاص بلکه در راستای دفاع از آزادی بیان در حالت کلی و جهانشمول است.
3- “آرام رشید” در کتاب خود یا استدلال درستی ارائه کرده است یا نادرست، اگر استدلال او درست باشد جمع آوری کتاب او و فراخواندنش به دادگاه و صدور فتوای مرگ برای این نویسنده کاری نادرست است و اگر استدلال او نادرست باشد اولاً باید پاسخش را با استدلال داد نه اقدامات نامبرده فوق، در ثانی مردم خودشان از شعور کافی برای قضاوت درباره نوشته های او و هرکس دیگری برخوردارند و نیازی به این ندارند که چهارصد و هفتاد نفر به جای آنها فکر کنند. لذا:
4- ما از تمامی روشنفکران، نویسندگان، فعالین حقوق بشر، دوستداران لیبرالیزم و آزادیخواهان تقاضا داریم با یک حرکت دست جمعی مانع به تحقق پیوستن کلیه اقدامات مزبور بر علیه نویسنده نامبرده شده و به این طریق در دفاع از حق خود در آزادی بیان برآیند. اگر امروز اجازه دهیم که با این نویسنده اینگونه برخورد شود فردا نوبت کدامیک از ما خواهد بود. فراموش نکنیم که بسیاری از مدافعان “برتراند راسل” در حادثه ای مشابه در ایالات متحده کسانی بودند که با عقاید شخصی او موافق نبودند.
5- و بالأخره اینکه عده ای محدود به جای تمام مردم فکر کنند توهین به شعور مرد ماست. ما از تمامی روشنفکران، نویسندگان، فعالین حقوق بشر، دوستداران لیبرالیزم و آزادیخواهان تقاضا داریم که در یك حرکت دست جمعی به این نوع اهانت به شعور افراد خاتمه دهند و اجازه ندهند این نوع برخورد به یک رسم طبیعی تبدیل شود.
امضاهاي خوى را به اين ايميل بفرستید

Pofp.help@gmail.com

نام و نام خانوادگی محل اقامت شغل ایمیل
آرش دکلان – محقق علمی
نارین محمدی – فعال حقوق بشر
آسو صالح – سخنگوی فعالان حقوق بشر در سوئد
ابراهیم کهنه پوشی – نروژ
نجیبه محمودی – نروژ
کیوان فتحی – نروژ
قمری احمدی – ایران
ریبین فاروق – سلیمانیه
محمد رضا اسکندری – مددکار اجتماعی – هلند
طاهره خرمی – فعال حقوق بشر – هلند
سالار رشید
شهین محمدی - فعال حقوق زنان
عامر سابیر - عضو حزب کمونیست کارگری کردستان

اعتراض به حکم اعدام فرزاد کمانگر

2008-07-16T13:55:00.001+03:00

اعتراض به حکم اعدام فرزاد کمانگر

امضا کنید

درپی صدور حكم اعدام برای فرزاد كمانگر و ده سال حبس و اعدام برای دو تن ديگر از فعالان سياسی كُرد به نام‌های علی حيدريان و فرهاد وكيلی در اسفند ماه سال گذشته و با آنکه از آن زمان تا كنون اعتراضات گسترده‌ای از جانب مردم، فعالان مدنی و نهادهای حقوق بشری در سطح كردستان، ايران و جهان نسبت به صدور اين احكام به ويژه در مورد فرزاد كمانگر صورت گرفته است، انتظار می‌رفت تا در مرحله‌ی تجديد نظر،حكم مزبور لغو گردد. اما در كمال تأسف و در ميان ناباوری بسيار ،ضمن تائيد احکام بدوی در ديوان عالی کشور،دایره اجرای احکام نیز،رای صادره را به متهمان پرونده ابلاغ کرده است.

فرزاد كمانگر طی چندين نامه كه در زندان نگاشته و انتشار بيرونی يافته، به وضعيت نامناسب محل حبس خود از جمله نگهداری در بند عمومی بيماران عفونی اشاره نموده و همچنين به شرح مفصل شكنجه‌های غيرانسانی كه بر وی طی مدت نگهداری‌اش در بازداشت‌گاه‌های اطلاعات سنندج و كرمانشاه و همچنين زندان اوين در تهران اعمال گرديده پرداخته است كه رفتارهای صورت گرفته با ايشان شديداً مورد اعتراض فعالان و سازمان‌های مستقل حقوق بشری قرار گرفته است.

بر همین اساس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان تاکید دارد که :

لازم است دستگاه قضايی با در نظر داشتن اصل 38 قانون اساسی كه هر گونه شكنجه را برای گرفتن اقرار و يا كسب اطلاع ممنوع دانسته، نسبت به تشكيل كميته‌ای جهت بررسی موارد مطرح شده از سوی ايشان و برخورد با مأموران خاطی كه برخلاف قانون اساسی كشور عمل نموده‌اند اقدام نمايد.

سازمان دفاع از حقوق بشر كردستان همچنین، اتهامات طرح شده علیه آقای کمانگر را اغراق آمیز،یکجانبه و غيرواقعی می پندارد و آن را در نتيجه‌ی پرونده سازی مراجع فراقانونی عليه اين فعال كُرد دانسته و استناد دادگاه به اين موارد را ناقض استقلال دستگاه قضايی تلقی می کند.بعلاوه، بر فرض محال هم، اتهام عضويت فرزاد كمانگر در حزب كارگران كردستان نمی‌تواند عنوان "محارب" را در پی داشته باشد؛ از آن‌جا كه طبق ماده 186 قانون مجازات اسلامی اعضاء و هواداران گروه يا جمعيت متشكلی كه در برابر حكومت اسلامی قيام مسلحانه كنند محارب شناخته می‌شوند در حالی كه پ.ك.ك سازمانی‌ست متعلق به كُردهای تركيه كه در راستای رسيدن به اهداف خويش با حكومت تركيه مبارزه می‌كند و نکته قابل توجه ديگر آن‌كه تا كنون نيز سابقه‌ی اعدام هيچ يك از اعضای اين حزب در ايران وجود نداشته و حتی تركيه نيز حكم اعدام رهبر اين گروه(آقای اوجالان) را كه سال‌هاست در زندان آن كشور به سر می‌برد لغو نموده است.

بنابر اين ما به عنوان سازمان دفاع از حقوق بشر كردستان انتظار داریم:

از آن‌جا كه اجرای حكم اعدام فرزاد كمانگر منوط به دستور رئيس محترم قوه قضائيه می‌باشد از آقای هاشمی ‌شاهرودی تقاضا داريم تا با در نظر داشتن تعهد انسانی و مسئوليت قانونی خود مبنی بر اجرای ‌صحيح عدالت، در مرحله‌ی نخست با نقض حکم صادره برای فرزاد كمانگرموافقت نمایند وسپس با بررسی مجدد پرونده فرزاد كمانگر و دو متهم ديگر اين پرونده ، آنهم با رعايت كامل تمامی معيارهای مشخص شده در آئين دادرسی كيفری، ضمن نشان دادن حسن نيت خويش در جايگاه بالاترين مقام قضايی كشور،از پيامدهای احتمالی اجرای چنين حكمی جلوگيری نمايند. ما بعلاوه،از نمایندگان کُرد در مجلس شورای اسلامی هم دعوت می کنیم تا فعالانه به معترضین اجرای این حکم بپیوندند و با تمام توانشان،از دستگاه قضایی و شخص اقای شاهرودی درخواست کنند تا حکم صادره برای آقای کمانگر نقض گردد.

رونوشت:

- ریاست قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران

- فراکسیون نمایندگان کُرد مجلس شورای اسلامی

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان

سه شنبه 25 تیر 1387

نا بۆ کوشتن و شاربەدەر کردنی نووسەران و ڕۆشنبیرانمان

2008-07-14T13:17:00.006+03:00

نا بۆ کوشتن و شاربەدەر کردنی نووسەران و ڕۆشنبیرانمان

ئێمە وەک کۆمەڵێک لە رۆشنبیران، نووسەران و لێکۆڵەران و خوازیارانی لیبرالیزم و دیموکراسی بۆ پاریزەری لە "ئارام رەشید" نووسەری کتێبی " جیهالەتی ئیسلام لە دونیای هاوچەرخ" و ئەو نووسەرانەی هاوچەشن کە لەگەڵ هەڕەشە رووبەڕوو دەبنەوە، بۆچوونەکانی خۆمان بەم شێوە دەردەبڕین:

1- ئێمە ئازادی ڕادەربڕین بە مافی هەمووان دەزانین و هەر هەوڵێک بۆ سەرکوت کردنی ئازادی ڕادەربرَین مەحکووم دەکەین.

2- ئەم بەیانییە نەک تەنیا بۆ پشتیوانی لە تاکێک یان ئایدیایەکی تایبەت، بەڵکوو بۆ پشتیوانی لە ئازادی رادەربرَین بە شێوەیەکی گشتییە.

3- "ئارام ڕەشید" لە کتێبەکەیدا یان بەڵگەیەکی دروستی هێناوەتەوە یان نادروست. ئەگەر دروست بێت کۆکردنەوەی کتێبەکەی و دادگایی کردن و فتوای مەرگ بۆ ئەو نووسەرە کارێکی هەڵەیە و ئەگەر بەڵگەیەکی نادروستی هێنابێتەوە یەکەم ئەوەیکە: وڵامی بە بەڵگە دەدرێتەوە نەک بەو کردەوانە کە ناوی لێبرا، دووهەم ئەوەیکە: خەڵک خۆیان شعووریان هەیە و دەتوانن دەربارەی دروستی و نادروستی نووسراوەکانی ناوبراو یان هەرکەسێکیتر بیربکەنەوە و پێویست ناکات 470 کەس لە باتی ئەوان بیر بکەنەوە و برَیار بدەن. بۆیە:

4- ئێمە کۆمەڵێک نووسەر و ڕۆشنبیر خوازیاری ئەوەین کە تەواوی ڕۆشنبیران، نووسەران، چالاکانی مافی مرۆڤ، دۆستانی لیبرالیزم و ئازادیخوازان، بە جووڵانەوەیەکی بە کۆمەڵ پێشگیری لەو هەوڵانە بکەین کە دژ بە نووسەران و ڕۆشنبیرانمان دەکرێت و بەم شێوە بۆ پاراستنی خۆمان و ئازادی رادەربرَین تێبکۆشین. ئەگەر ئەمڕۆ ئێمە نەجووڵێن و ئیزن بدەین ئاوەها لەگەڵ نووسەرانمان هەڵسوکەوت بکرێت لەوانەیە سبەی سرَەی ئێمەش بگات. لە بیرمان نەچێت زۆربەی ئەو کەسانەی هەستان بۆ پارێزەری لە "برتراند ڕاسێل" نووسەرێک لەو چەشنە لە ویلایەتە یەکگرتووەکان، ئەوانەی بوون کە برَوا کانی ناوبرایان پێ باش نەبوو بەڵام بۆ پاراستنی ئازادی و دیموکراسی پارێزەریان لێکرد.

5- لە کۆتاییدا ئەوەیکە کاتێک کە رێژەیەکی کەم بەو شێوە دێن و لە باتی خەڵک بیر دەکەنەوە ئەوە بێ حورمەتیییە بە شعووری خەڵک بۆیە ئێمە لە تەواوی ڕۆشنبیران، نووسەران، چالاکانی مافی مرۆڤ، دۆستانی لیبرالیزم و ئازادیخوازان خوازیاری ئەوەین کە لە جووڵانەوەیەکی بە کۆمەڵ کۆتایی بەم جۆرە بێحورمەتیانە بە شعووری خەڵک بێنین و ئیزنی ئەوە نەدەین کە ئەم کردەوانە ببێت بە بەشێک لە کولتوور و نەریتی کۆمەڵگاکەمان.

14/7/2008

تکایە واژووەکانتان بەم ایمێڵە بنێرن

Pofp.help@gmail.com

واژووەکان:

ئارش دەکلان- لێکۆڵەری زانستی

نارین محەمەدی – چالاکی مافی مرۆڤ

ئاسۆ ساڵەح- سوید- نوێنەری چالاکانی مافی مرۆڤ ئێران لە سوید

ئیبراهیم کۆنەپۆشی- نۆرویژ

نەجیبە مەحموودی – نۆرویژ

خەبات قۆرەیشی – نۆرویژ

کیوان فەتحی – نۆرویژ

قمری ئەحمەدی – ئێران

ڕێبین فارۆق – سلێمانی

محەمەد رەزا ئیسکەندەری – هوڵەند – کارناسی زانستی کۆمەڵایەتی

تاهیرە خۆڕەمی – هوڵەند – چالاکی مافی مرۆڤ

سالار رەشید

شەهین محەمەدی – چالاکی مافی ژنان

عامر سابیر ئه‌ندامی حیزبی کۆمۆنیستی کرێکاری کوردستان

به یاد ده زن بهائی که در شیراز اعدام شدند

2008-07-02T12:46:00.000+03:00

روز ۲۸ خرداد ماه سالگرد اعدام ده زن است که در سال ۱۳۶۲ در زندان عادل آباد شیراز به "جرم" عقیدتی،‌ بهائی ‏بودن، اعدام شدند. ‏

بیست و پنج سال پس از این اعدام گروهی، یادشان را گرامی می‌داریم و آنها را به عنوان مبارزان از جان گذشته‌ی ‏راه آزادی عقیده در میهن‌مان به یاد می‌آوریم. ‏

این زنان،‌ از مونای ۱۷ ساله تا عزت ۵۷ ساله، بخشی از تاریخ ما هستند و تا پای جان برای دفاع از حق داشتن ‏عقیده و باور خویش ایستادند. ‏
و آنچه بر آنان رفت در صفحه‌ای از تاریخ کشور ما جای گرفته‌ که امیدواریم هرگز تکرار نشود! ‏

و چند خطی از این تاریخ:‏

در زندان عادل آباد شیراز، روز شنبه ۲۸ خرداد، مثل دیگر شنبه‌های بهار ۱۳۶۲، روز ملاقات زندانیان زن بود. ‏خانواده‌های بهائی مثل هر شنبه برای ملاقات رفتند، بی‌خبر از این که آخرین ملاقات است. "کسی باور نمی‌کرد ‏اعدامشون کنن! همه فکر می‌کردن چند ماهی زندانی هستند و بعد آزاد میشن."‏

‏"جرم" این دختران و زنان این بود که در آموزش اخلاق و تعلیمات دینی بهائی به کودکان خانواده‌های بهائی ‏مشارکت داشتند. و البته به آنها اتهام جاسوسی زده شده بود، اما کافی بود آنها دست از عقیده خود بردارند و اسلام ‏بیاورند تا همه "جرم"‌های آنان پاک شود! روی کارت ملاقات زندان که به خانواده‌های آنان داده شده بود، آنها نوشته ‏بود "اتهام: بهائیت" یا "اتهام: ب". برخی از بهائیان زیر فشار و به زور مجبور شدند بگویند که مسلمان شده‌اند، و ‏همه‌ی اتهام‌ها و "جرم"‌های آنان ناپدید شد.‏

اتهام درج شده روی کارت ملاقات به روشنی نمایانگر این بود که این افراد زندانیان عقیدتی هستند.

دستگیری بهائیان شیراز در سال ۱۳۶۱ در طول دو یورش به تعدادی از خانه‌های بهائیان انجام گرفت. برخی از این ‏زنان در حوالی ۱ آبان ۶۱ و برخی دیگر در روز ۸ آذر ۱۳۶۱ دستگیر شدند. جریان دستگیری به نقل از خواهر ‏یکی از دستگیرشدگان که در همان روزها طی نامه‌ای به تفصیل نوشته، چنین است:‏
‏" دوشنبه هشتم آذرماه ۱۳۶۱، مطابق با ۲۹ نوامبر ۱۹۸۲. در حالیکه حدود یکسال از جریان دستگیری (او) و ‏گذراندن چند روز در زندان سپاه شیراز می‌گذشت و در حالی که روز تولدش در این باره بسیار صحبت شد ساعت ‏تقریبا ۸ بعد از ظهر بود که به توصیه بابا که مرتب می‌گفت "دلم شور میزنه، حتما دزد آمده!" به منزل رفتیم. ساعت ‏حدود هشت و سی دقیقه بود که زنگ منزل بصدا در آمد. سه مرد مسلح که هر سه پاسدار بودند وارد منزل شدند. ‏همه جا را جستجو کرده مقداری کتاب، شمایل مبارک و آلبوم خانوادگی را که پیدا کرده بودند در دو گونی ریخته و ‏از آنها صورتی تهیه کردند و از همه ما هم امضا گرفتند. سپس از لیستی که تعداد زیادی اسم بر آن نوشته شده بود ‏اسم (او) را صدا کردند ‏‎]‎‏...‏‎[‎‏ صبح روز بعد اطلاع حاصل شد که حدود ۴۵ نفر را در همان شب و تقریبا با همان ‏کیفیت و توسط سپاه دستگیر و به همان محل زندان سپاه که در گوشه جنوب شرقی شهر شیراز واقع شده منتقل ساخته ‏اند. ابتدا هر کس فکر میکرده که فقط به سراغ خانواده او آمده اند فقط وقتی به پیگیری پرداخته اند متوجه شده اند که ‏بقیه نیز یا قبل از ایشان آنجا بوده و یا پس از ایشان."‏

پس از دستگیری، آنها مدتی را در بازداشتگاه سپاه برای بازجوی بسر برده و پس از آن به زندان منتقل شدند. ‏بازجویی‌ها در سپاه گاه بسیار طولانی بود. در زندان برخورد بدتر بود. از آنجایی که بهایی‌ها چون "نجس" شمرده ‏می‌شدند، در سلولی جدا از زندانی‌های دیگر بودند. وقتی که به آنها چشم‌بند می‌زدند و می‌خواستند برای بازجویی ‏ببرند، یک روزنامه لوله شده به دستشان داده و پاسداری سر دیگر روزنامه را گرفته و آنها را می‌برد که مبادا با این ‏افراد "نجس" تماس پیدا کرده و "نجس" شود. زندانیان بهائی حتی بشقاب مخصوص داشتند. در بند یک زندان عادل ‏آباد شیراز، زنان در هر سلول سه نفر باهم بودند و حق داشتند به سلول‌های همدیگر بروند. اما نظافت خیلی سخت ‏بود و بطور مرتب به حمام دسترسی نداشتند. و مراقبت بهداشتی مناسب نیز وجود نداشت. یکی از دخترها از ‏دردهای شدید در هنگام قاعدگی رنج می‌برد بطوریکه که همیشه مجبور بود برای تسکین درد مورفین تزریق کند. اما ‏در طول هفت ماه زندان چاره‌ای نداشت جز اینکه درد را بدون دارو تحمل کند.‏

مونا محمودنژاد،‌ ۱۷ ساله ‏

مونا و پدرش یدالله محمودنژاد که به فاصله سه ماه اعدام شدند.

‏مونا دانش‌آموز دبیرستان بود. مونا در روز اول آبان ۱۳۶۱ در سن ۱۶ سالگی همراه با پدرش دستگیر شد. گفته ‏می‌شود مونا به خاطر سن و سال کم خویش، آن روز آخرین نفر در صف حلق آویز شدن بود تا فرصت دیگری برای ‏توبه کردن داشته باشد، ولی او توبه نکرد. مونا یکی از جوانترین قربانیان سرکوب عقیدتی در جمهوری اسلامی ‏ایران است.

مادر مونا همراه با وی چندماهی زندانی بود و سپس آزاد شد. پدر مونا، یدالله محمودنژاد، در اسفندماه ۱۳۶۱ در ‏شیراز، سه ماه پیش از دخترش، اعدام شده بود.‏

اختر ثابت، ۲۱ ساله ‏
‏

‏ ‏
رویا اشراقی، ۲۲ ساله
‏
‏ ‏
رویا دختری پرشور، علاقمند به طبیعت و حیوانات، و دانشجوی رشته دامپزشکی در دانشگاه شیراز بود و پس از ‏انقلاب به خاطر بهائی بودن از دانشگاه اخراج شده بود. پدرومادر رویا نیز در خدمت به جامعه محلی بهائیان فعال ‏بودند و همراه با او دستگیر شدند. مادر رویا خانه‌دار بود و پدرش به "جرم" بهائی بودن پس از انقلاب از کار اخراج ‏شده بود.‏

رویا همزمان با مادرش، عزت جانمی، به دار آویخته شد.‏

سیمین صابری، ۲۴ ساله ‏
‏

شهین (شیرین) دالوند،‌ ۲۵ ساله ‏
‏
‏ ‏
شهین – که شیرین صدایش می‌زدند – همیشه خنده به لب داشت و با اینکه خانواده‌اش به انگلستان مهاجرت کرده ‏بودند، در ایران مانده بود که درسش را تمام کند. شیرین در رشته جامعه شناسی تحصیل کرده بود و دانشنامه خود را ‏درباره مبارزه با اعتیاد به پایان رسانده بود، اما فرصت آن را نیافت که سرکار رفته و در مبارزه با بلای اعتیاد ‏بکوشد.‏

مهشید نیرومند، ۲۸ ساله ‏
‏

مهشید تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته فیزیک در دانشگاه شیراز به پایان رسانده بود. او با شرکت در ‏کمیته‌های محلی بهائیان به جامعه بهائی خدمت می‌کرد.‏

زرین مقیمی ابیانه، ۲۹ ساله‏
‏

زرین در رشته ادبیات انگلیسی در دانشگاه تهران تحصیل کرده بود. او دارای قدرت بیان فوق‌العاده‌ای بود و آگاهی ‏زیادی درباره اسلام و بهائیت داشت و حتی برخی سوره‌های قرآن و متون بهائی را حفظ بود. بازجوهایی که تلاش ‏داشتند او را راضی کنند اسلام بیاورد، کارشان سخت بود و به او گفته بودند که باید به جای مدرک زبان انگلیسی، ‏مدرک زبان به مفهوم فن بیان به او داده می‌شد. ‏

زرین دارای طبعی لطیف و شعر می‌سرود. هنگامی که به دیدار یک از آشنایانی رفته بود که تازه از زندان عادل آباد ‏آزاد شده بود، مردجوانی با اتهام بهائی بودن، چنان تحت تاثیر قرار گرفته بود که متنی نوشت با عنوان «من از عادل ‏آباد می‌آیم» که اینگونه آغاز می‌شود: "چه بنویسم و چطور بنویسم که آنجا کجاست، به چه زبانی توصیف کنم که آنجا ‏چه دنیائی است و کدام کلام و کدام عبارت قادر است بیان کند که من با چشم‌های ناچیز خاکیم چه دیده‌ام؟ چشمهایم را ‏برهم می‌زنم تا ببینم آنچه دیده‌ام بخواب است یا بیداری، یک رویای شیرین است و یا یک واقعیت تلخ. من امشب از ‏عادل‌آباد می‌آیم ..."‏

نمای گوشه ای از زندان عادل‌آباد، شیراز

زرین همراه با پدرومادرش دستگیر شد. مادرش سه ماه در زندان بسر برد، و پدرش ۲ سال زندانی بود و هشت ماه ‏پس از اعدام دخترش آزاد شد.‏

طاهره ارجمندی (سیاوشی)۳۲ ساله (همسر جمشید سیاوشی)‏
‏
طاهره و شوهرش با هم دستگیر شده و به فاصله دو روز اعدام شدند.

طاهره پرستار بود و در زندان به مراقبت بهداشتی از دیگر زندانیان می‌پرداخت. طاهره همراه با همسرش، جمشید ‏سیاوشی بازداشت و زندانی شد. گفته می‌شود که طاهره در دیداری که با شوهرش در زندان داشته، او را شکنجه شده ‏یافته و حدس می‌زده که شوهرش جان سالم بدر نخواهد برد. شوهرش از شکنجه نمرد و زنده ماند، اما دو روز پیش ‏از اینکه طاهره اعدام شود، در روز پنجشنبه ۲۶ خرداد ۱۳۶۱ حلق آویز شد.‏

نصرت غفرانی (یلدایی)، ۵۶ ساله (مادر بهرام یلدایی) ‏

نصرت غفرانی و پسرش، کورش یلدایی، در آخرین جشن تولد کورش. مادر و پسر همزمان دستگیر شده و به فاصله دو روز اعدام شدند.
‏
نصرت عضو محفل بهائیان در شیراز بود. گفته می‌شود وی مورد شکنجه قرار گرفته و ضربه‌های شلاق بسیاری را ‏تحمل کرده بوده است. نصرت همراه با شوهر و پسرش دستگیر شد. پسر نصرت، بهرام یلدایی در سن ۲۸ سالگی، ‏دو روز پیش از اعدام مادرش در زندان عادل آباد شیراز حلق آویز شد.‏

عزت جانمی (اشراقی)، ۵۷ ساله (مادر رویا اشراقی و همسر عنایت‌الله اشراقی) ‏

عزت جانمی در میان دخترش رویا و شوهرش عنایت الله اشراقی. عزت و رویا دو روز پس از اعدام پدرخانواده همزمان به دار آویخته شدند.‏

عزت جانمی همراه با شوهرش، عنایت‌الله اشراقی، و دخترش رویا، دستگیر شد. خانواده اشراقی پیشتر تجربه ‏دستگیری توسط سپاه پاسداران را داشتند، اما کشور را ترک نکردند و حتی شهر شیراز را ترک نکردند.‏
شوهرعزت، عنایت‌الله اشراقی، دو روز پیش از او ‌در سن ۶۳ سالگی حلق آویز شد. ‏
عزت همراه با دختر جوانش، رویا، حلق آویز شد.‏

روز ملاقات زنان در زندان عادل آباد شنبه بود. پس از ساعت ملاقات، این ده زن در روز شنبه ۲۸ خرداد برای ‏اعدام برده شدند.‏
ملاقات مردها روز‌های پنجشنبه بود. دو روز پیشتر، در روز پنجشنبه ۲۶ خرداد، شش مرد بهائی پس از ساعت ‏ملاقات حلق آویز شده بودند. ‏
مردهایی که برخی‌شان خویشاوند درجه یک زنانی بودند که روز شنبه اعدام شدند:‏

بهرام یلدایی، ۲۸ ساله (پسر نصرت غفرانی)‏
کورش حق بین، ۳۴ ساله‏
جمشید سیاوشی، ۳۹ ساله (شوهر طاهره ارجمندی)‏
بهرام افغان، ۵۰ ساله‏
عنایت الله اشراقی، ۶۳ ساله (شوهر عزت جانمی و پدر رویا اشراقی)‏
عبدالحسین آزادی، ۶۶ ساله‏

حلق آویز کردن ده زن، دو روز پس از دار زدن شش مرد، برای جامعه بهائی‌ فاجعه‌ای باورنکردنی بود: "فاجعه ‏بود، فاجعه! هیچکس باور نمی‌کرد اینها را اعدام کنند! همه فکر می‌کردند مثل دستگیری‌های پیشین اینها دستگیر ‏شده‌اند، بازجویی می‌شوند و بعد آزاد می‌شوند. چه کسی فکرش را می‌کرد که مادر و پسر را با هم اعدام کنند؟ زن و ‏شوهر را با هم حلق آویز کنند؟ سه نفر از یک خانواده، پدر و مادر و دختر را با هم اعدام کنند؟"‏

هنوز حرف زدن درباره فجایعی که بر بهائیان رفته دشوار است. هنوز بسیاری از بهائیان در ایران زندگی می‌کنند و ‏علیرغم همه دشواری‌ها، از محرومیت از حقوق شهروندی مانند اخراج از کار و محرومیت از حق تحصیل گرفته تا ‏سلب حق زندگی، حاضر به ترک خاک وطن نیستند. اما هراس در میان آنان مانع از گفتار و بیان بسیاری از حقایق ‏است. و حتی آنان که عزیزی را از دست داده‌اند ترجیح می‌دهند که بدون ذکر نام صحبت کنند چرا که حاضر نیستند ‏برای هیچ کسی مشکل بیافرینند. ‏
‏ ‏
خواهر یکی از دختران اعدام شده می‌گوید " واقعا نمی‌دانم تاثیر این واقعه را در زندگی شخصی‌ام چگونه بیان کنم. ‏البته هرکسی وقتی عزیزی را از دست میدهد خیلی دچار افسردگی میشود چرا که دیگر فرصت دیدار نخواهد داشت! ‏بچه‌های من هیچوقت فرصت دیدار خاله‌شان را پیدا نکردند." ‏

و ادامه می‌دهد "ولی چیزی که خیلی دردناک است اینست که ایرانی را که آدم این همه دوست دارد و بهش عشق ‏دارد و افتخار می‌کند، معدودی پیدا می‌شوند که حاضرند بکشندش، چون عقیده‌اش با عقیده دولت فرق می‌کند! ‏احساس خیلی بدی است که بدانی اینها چه مردم صلح جویی بودند، که غیر از عشق به مردم دیگر چیزی نداشتند، نه ‏کینه‌ای نسبت به کسی داشتند، و نه آزارشان به کسی میرسید، و اینطوری با آنها رفتار شد. چطور ممکن است کسی ‏اینها را دوست نداشته باشد؟ آدم احساس تاسف می‌کند از اینکه دنیا به این مرحله‌ای رسیده باشد که مردم نتوانند ‏تشخیص دهند که این درست نیست! این عدالت نیست!"‏

‏"در عین حال یک مقدار هم خوشحال بودیم که اینها مقاومت کردند و روی عقیده‌شان و آنچه را که بهش معتقد بودند ‏ایستادند. خواهرم پر از شور زندگی بود! ولی اگر می گفت بهایی نیستم و آزاد می‌شد، شاید من متاسف می‌شدم و از ‏او می‌پرسیدم تو که به صلح و انسانیت و اصولی معتقدی، چطور شد به همه چیز پشت پا زدی؟"‏

خواهر دیگری از شورونشاط خواهرش می‌گوید: "همیشه می‌خندید و خوشحال بود و میخواست همه را خوشحال ‏کند. این اواخر در فکر ازدواج بود ودرباره خواستگارهایش فکر کرده بود و تقریبا می دانست کدام یکی را می ‏خواهد انتخاب کند."‏

و می‌افزاید: "اعدام خواهرم برای من خیلی سنگین بود. او نه فقط خواهر من بلکه صمیمی ترین دوست من بود. ‏رابطه‌ی خاصی داشتیم. طوری که او از صدای من همه چیز را می‌خواند. در دشوار ترین دوره‌ زندگی‌ام که کودکم ‏سرطان داشت، او خیلی به من کمک کرد! من هنوز وقتی که کسی را می بینم که حالت او را دارد، بی‌اختیار پشت ‏سرش کشیده میشوم. من درگیر بیماری عزیزی بوده و هستم، می دانم که بعضی چیزها را شاید بشود قبول کرد. اما ‏مرگ عزیزی اینطور ناگهانی خیلی سخت است آدم بپذیرد!"‏

برادر یکی از این زنان می‌گوید "آنها را شکنجه میدادند و از آنها میخواستند اعتراف کنند که جاسوس اسرائیل هستند. ‏مثلا برای اینکه پیش از انقلاب برای زیارت اماکن مقدس بهائی به اسرائیل رفته بودند. آخر وقتی که پیامبر ما به ‏آنجا تبعید شد که آنجا هنوز اسرائیل نشده نبود! بلکه جزو امپراتوری عثمانی بود. مثل اینکه بگویند ایرانی‌هایی که ‏برای زیارت به مکه می‌روند، جاسوس عربستان سعودی هستند!"‏

یکی از بستگان این زنان می‌گوید " آنها را شکنجه روانی می‌کردند. (او) را خیلی ترسانده بودند. گفته بودند که قلبت ‏را از سینه درمیاریم."‏

خبر اعدام ده زن بهایی روز یکشنبه صبح در میان بهائی‌های شهر می‌پیچد. جریان رسیدن خبر به مادری که موفق ‏به دیدن جسد دخترش شده بود، چنین است: ‏
‏"خیلی نگران بودم. روز قبل دخترم مثل همیشه نبود، ولی چیزی بهم نگفت. همیشه می‌ایستاد، آخر ملاقات برایم ‏دست تکان می‌داد. ایندفعه غیب شد. روز بعد شنیدم که ده زن اعدام شده‌اند. نمی‌دانستم حقیقت دارد یا نه، نمی‌دانستم ‏چه کسانی اعدام شده‌اند. از شدت ناراحتی از خانه زدم بیرون. همین‌ که رفتم بیرون، دیدم یکی از دوستانم با پسر ‏جوانش به طرف من می‌آیند. پرسیدم "حقیقت داره؟" آن خانم یک کاغذ در آورد و اسم‌ها را برایم خواندند. شمردم، ۹ ‏تا اسم بود. فهمیدم، و پرسیدم "دختر من هم هست؟" که گفت "بله". من می‌خواستم جسدش رو ببینم. با یکی دوتا ‏دیگر از مادرها رفتیم بطرف زندان. رفتیم التماس کردیم به پاسدارها که جسد را ببینیم. خلاصه قبول کرد. ما را برد ‏به یک اتاق کثیفی که در آن یک پنکه‌ای آن بالا می‌چرخید. ده تا جسد روی زمین افتاده بودند. مادر مونا او را ‏شناخت. من دخترم را از روسری که به سر داشت شناختم. روی صورتش با چشم بندی بسته شده بود. بوسیدمش. به ‏جای خواهر و برادرها و پدرش هم بوسیدمش. چشم‌بند را گذاشتم روی صورتش و آمدم بیرون. اجساد را ندادند که به ‏خاک بسپاریم. از یک بازجو خواهش کردیم که بذارید به خاک بسپاریم. گفتند که نه! همه یک جا دفن می‌شوند*."‏

از اعدام شدگان وصیت‌نامه‌ای بجا نمانده است. یکی از دخترها نوشته‌ای کوتاه را روی تکه کاغذی به این مضمون ‏نوشته و برای خانواده‌اش فرستاده بود "هیچ کسی حق ندارد برای من سیاه بپوشد و گریه و زاری کند، جز مادرم که ‏می‌دانم دلش طاقت نمی‌آورد." ‏

اما چمدان وسایل و لباس‌های زنان را پس از اعدام به خانواده‌های آنان تحویل دادند.‏

برادری می‌گوید "هنوز این چمدان عزیزترین چیزی است که دارم!"‏

‏*نقل قول غیرمستقیم از طریق یکی از فرزندان این مادر.‏
پی نوشت: این مطلب پس از گفتگو با برخی از اعضای خانواده‌های اعدام شدگان تهیه شده است. با تشکر از کمک ‏دایان علائی، نماینده جامعه بین‌المللی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، که در برقراری ارتباط با این خانواده‌ها ‏مرا یاری نمود. در تهیه این مطلب همچنین از زیر استفاده شده است.‏
رویای مونا ‏Mona’s Dream
http://monasdream.com/
امید، یادبودی در دفاع از حقوق بشر
http://www.abfiran.org/farsi/memorial.php

مرکز جهانی بهائی

2008-07-02T12:39:00.000+03:00

نگارش: مرکز جهانی بهائی

16 شهرالنّور 165

20 جون 2008

احبّای ممتحن کشور مقدّس ایران ملاحظه فرمایند

دوستان عزیز و محبوب،

در پیام مورّخ 3 جون 2008، ضمن ابراز قدردانی از شجاعت و استقامتی که در مقابله با بحران‌های اخیر نشان داده‌اید، یادآور شدیم که همّ خود را بر این گمارید که سبب خیر و منفعت اطرافیان خود باشید و در بارۀ آنچه که مشغلۀ ذهنی هم‌وطنان ارجمندتان است با آنان به مذاکره و تبادل نظر پردازید. به طور قطع مسائل گوناگونی فکر مردم آن سرزمین را که برای پیشرفت و ترقّی ایران می‌کوشند به خود مشغول داشته است و بدون شک یکی از اساسی‌ترین آنها نیاز مبرم به رفع موانع پیشرفت زنان در جامعه می‌باشد.

تساوی حقوق زن و مرد برای شما امری ساخته و پرداختۀ دنیای غرب نیست بلکه حقیقتی روحانی و همگانی و جنبه‌ای از ماهیّت نوع انسان است که صد و پنجاه سال پیش حضرت بهاءالله آن را در وطن خویش، ایران، تعلیم فرمودند. احترام به حقوق زنان و پذیرفتن برابری آن با حقوق مردان از مستلزمات عدالت اجتماعی و موجب تقویت و استحکام زندگی خانوادگی است و با متعالی‌ترین مراتب تنزیه و تقدیس هماهنگ می‌باشد. رفع موانع ترقّی اجتماعی زنان شرطی اساسی برای احیا و اعتلای هر ملّت، و رکنی از ارکان صلح عمومی و عاملی بنیادی برای پیشرفت تمدّن بشری است. حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند:

عالم انسانی را دو بال است يک بال رجال و يک بال نساء تا دو بال متساوی نگردد مرغ پرواز ننمايد اگر يک بال ضعيف باشد پرواز ممكن نيست تا عالم نساء متساوی با عالم رجال در تحصيل فضائل و كمالات نشود فلاح و نجاح چنانكه بايد و شايد ممتنع و محال.(منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد 1، صفحۀ 291)

شما عزیزان برای کمک به پیشبرد این اصل مهم موقعیّتی خاصّ و مناسب دارید. طاهره، آن شیرزن بی‌مثیل تاریخ ایران، در سال 1227 شمسی، زمانی که فعّالیّت‌های مربوط به بهبود اوضاع اجتماعی زنان در بعضی از نقاط عالم تازه در حال نضج گرفتن بود، شجاعانه به دفاع از آزادی زنان قیام نمود. از همان زمان، شما نسل‌های پیا‌‌پیِ فرزندانِ خود را اعمّ از پسر و دختر با این فکر تربیت کرده‌‌اید که چگونه این اصل اساسی بهائی را قدر بدانند و در همۀ جوانب زندگی خود نمایان سازند. در سال 1290 شمسی، یعنی نزدیک به یک‌صد سال پیش، به تأسیس مدرسۀ دخترانۀ تربیت در طهران موفّق شدید و با تشویق روشن‌فکری و فراهم آوردن آموزش و پرورش برای دختران از هر طبقۀ اجتماعی، اثری مثبت و همیشگی بر جامعه باقی گذاشتید. زنان بهائی در نیم قرن گذشته پا به ‌پای مردان در ادارۀ امور جامعۀ بهائی در سطوح محلّی، منطقه‌ای و ملّی با موفّقیّت کامل شرکت کرده‌اند. دیر زمانی است که به ریشه‌کن کردن بی‌سوادی در بین زنان زیر چهل سالِ جامعۀ خود موفّق شده‌اید.

ولی شما کاملاً آگاهید که نمی‌توانید به دست‌آوردهای گذشتۀ خود در این زمینه قانع باشید بلکه باید برای غلبه یافتن بر آن سنن فرهنگی که پیشرفت زنان را محدود می‌سازد همچنان به مساعی خود ادامه دهید. دست‌یابی کامل به هدف تساوی واقعی بین زن و مرد کار آسانی نیست و تقلیب و تغییر و تحوّلات همه‌جانبۀ لازم، هم برای مردان و هم برای زنان، امری بس دشوار است. بنابراین صمیمانه توصیه می‌نماییم که برای درک بیشتر و عمیق‌تر این اصل مهم به کوشش‌های خود ادامه دهید و سعی نمایید که آن را در زندگی خانوادگی و در حیات جامعۀ خود بیش از پیش منعکس سازید. به علاوه، با استفاده از تجربیّات خود، با دوستان و همسایگان و همکاران خویش در بارۀ چالش‌ها و راه حلّ‌های مؤثّر در این مورد به گفت و گو پردازید و در پروژه‌هایی که چه از طرف دولت و چه از طرف سازمان‌های مدنی برای رسیدن به این هدف متعالی انجام می‌گیرد شرکت جویید.

بسیاری از هم‌وطنان شریف‌تان خواهان تحقّق این اصل عمومی انسانی یعنی تساوی حقوق زن و مرد هستند و بدون شک از همراهی شما در فرایند یادگیریِ گام به گام برای رفع کلّیّۀ موانع موجود و توان‌دهی به زنان ایران برای مشارکت متساوی آنان در جمیع شئون و مجهودات بشری استقبال خواهند نمود. دعای قلبی این جمع در این میدان مهمّ خدمت رفیق راه شماست.

رونوشت:عصبۀ جلیلۀ دارالتّبلیغ بین‌المللی شیّد اللّه بنیانها

مردم کوردستان عراق در دو راهی گریز یا ماندن!

2008-05-19T13:58:00.001+03:00

مردم کوردستان عراق در دو راهی گریز یا ماندن!

نارین محمدی

به گفته وزیر حقوق بشر کوردستان عراق[1]، در هر ماه چهار زن به بهانه ناموس پرستی به قتل می رسند.

این در حالی است که کشتار زنان و دختران در کردستان عراق بیداد می کند و بنابه گزارش رسانه های غیررسمی، اخبار مربوط به تعداد زیادی از قربانیان در پشت پرده ها باقی می ماند.

یکی از ریشه های اساسی این فجایع را باید در چارچوب فرهنگی این مردمان جستجو کرد و البته جغرافیای گرمی که در آن قرار گرفته اند. همچنین تعدد زوجات و ازدواج هایی که توسط ملاها به طور غیر قانونی به ثبت می رسند بسیار بالا است.

در این میان یکی از مسائلی هم که بسیاری از دختران جوان را دچار بحران در زندگی نموده است، یکی مسئله به عقد درآوردن آنها در سنین کودکی برای آشنایان و دیگری ازدواج با افرادی که از خارج از کشور بازمی گردند است که آنها را بعد از عقد و عروسی بلاتکلیف در خانه پدری رها می سازند.

مسئله عقد دختر بچه ها را مردمان این سرزمین به مانند یک رسم و رسوم حفظ نموده اند و مسئله قبیله گرایی اساسی ترین رکن این مشکل است. در این فرهنگ زنان از کمترین احترام برخوردارند و پدران و برادران و همسران و مردان فامیل به راحتی و بدون هیچ نوع مجازاتی حق کشتن آنها را دارند. همین مسئله عقد کردن آنها در سنین کودکی یکی از عوامل خودسوزی و قتل های ناموسی است.

"نرگس" زنی که به تازگی از مرگ رهایی یافته است می گوید: " عمویم گاهی از اتومبیل پیاده می شد و خاک را لمس می کرد تا ببیند برای کندن گورم مناسب است" این زن یک نمونه زنده از قربانیان همین فرهنگ بدوی به عقد درآمدن در کودکی است. او که به عقد پسرعموی مادرش درآمده بود به جرم عدم رضایت و علاقه اش به این ازدواج و ارتباط داشتن با کسی که دوستش داشته است توسط عموها و دایی هایش به بیرون از شهر برده می شود تا او را به قتل برسانند اما خوشبختانه با حضور اتفاقی نیروی پلیس جان سالم به سر می برد.[2]

عدم سواد کافی و آگاهی از پیشرفت روز و زندگی شهری این نسل را هم قربانی تفکرات سنتی نسل پیشین نموده است. گرایشات شدید مذهبی و قبیله ای اجازه پیشرفت و امروزی بودن را از این مردم سلب کرده است. برای همین این خود یکی از عوامل صرفاً مصرف کننده بودن این ملت شده است. و همینطور عدم آموزش درست در مدارس، کمبود مدارس تا جایی که برخی مدارس با کم کردن ساعات درسی مجبورند 4 شیفت کار کنند.

اما در این میان مساجد بیشتر کارایی را در آموزش مردم داشته اند و این را از تعداد زیاد مساجد موجود در این منطقه می توان درک کرد. تعدد زوجات که خود بخشی از فرهنگ دینی مسلمانان است این اجازه را به ملاها و آموزگاران دینی مردم داده است تا به راحتی جوهره زندگی این مردم را مختل نمایند. به عقد درآوردن کودکان، عقدهای غیرقانونی و غیره.

مسئله بعدی موضوع دختران بلاتکلیفی است که همسران غرب رفته شان آنها را به حال خود رها ساخته اند.

"میدیا" دختر 30 ساله ای که در 19 سالگی به عقد همسرش درآمده است هنوز بعداز 12 سال نتوانسته است بیشتر از 3بار همسرش را ببیند.

"ژیتا"دختر 20 ساله ای که با مردی ازدواج کرد که از بریتانیا بازگشته بود بعد از عقد متوجه شد که همسرش در بریتانیا صاحب همسر و فرزند است اما ادعا کرده بود کهئ مجرد است، اکنون او مطلقه است و مهر بیوگی را که بر پیشانیش زده اند او دچار بحران روحی کرده است.

این مسئله که البته مشکل مشترکی در بین اکثر دخترانی است که اینگونه تن به ازدواج می دهند خود یکی دیگر از عوامل تعدد زوجات شده است. چراکه در اینجا دختران جوان به راحتی حاضرند همسر چندم مردهای مسن هم شوند.

در نظرسنجی که با تعداد زیادی از این دختران جوان انجام دادم آنها در مورد فرار پسران جوان به اروپا می گفتند و دلیل رضایتشان به چند همسری را نبود خواستگاران مناسب عنوان می کردند.

تناقض شدید فرهنگی، گرایش جوانان به زندگی مدرن و درگیری با نسل سنتی، نبود دانشگاه خوب و فضای باز برای تفریح و ارتباط جمعی، نبود آب و برق کافی در حالیکه خود همین مردم بر روی چاههای نفت راه می روند، از عوامل اساسی فرار جوانان و بحران در میان این نسل است.

همه اینها دست در دست همدیگر مسئله حقوق بشر را دچار معضل اساسی نموده است و این کشور را که جزو کشورهای از پای درآمده محسوب می شود در بلاتکلیفی باقی گذاشته است.

با این حال هیچ برنامه مناسبی برای تنظیم خانواده وجود ندارد و کودکان پشت سر هم به دنیا می آیند بدون اینکه هیچ نوع برنامه ای برای به دنیا آمدنشان ریخته شود. آنها سرگرمی خاصی ندارند و اکثر اوقاتشان را در کوچه ها با بازیهای ساده می گذرانند.

همچنین زنان اکثر اوقاتشان را به شستشو و بچه داری می گذرانند در همان نظرسنجی تقریباً از هر 40 زن 35 نفر آنان تنها خیاطی را به عنوان هنر و حرفه می شناختند و دوست داشتند که انجام بدهند. آنها اوقات بیکاری خود را نمی دانند که چگونه سپری کنند و جایی را هم برای آموزش دیگر حرفه ها نمی شناسند اگر کلاسهای کوتاه مدت هم دایر شود معمولاً با عدم اجازه از طرف مردان خانواده روبه رو می شوند. برای همین می بینیم که مسئله عدم تولیدات داخلی خود یکی دیگر از عوامل عقب ماندگی و عدم استقلال مردم و بخصوص زنان شده است.

اگر دقت کنیم می بینیم ساده ترین خوراکی ها حتی آب از کشورهای همسایه وارد می شود. در میان قبایل مختلف کوردستان فرشهای سنتی زیبایی بافته شده اند اما به دلیل عدم حمایت دولت و واردات بیش ازاندازه فرش و غیره این قالیبافان با مشکل روبرو شده اند و کار فرش بافی را رها ساخته اند و به شهر آمده و با پیشه کردن شغل" پیشمرگی" از دولت حقوق دریافت می کنند. مهاجرت روستاییان به شهر و نبود وجود کشاورزی مناسب، گرایش مردم به کارهای کم با پول زیاد بحران عجیبی را در اقتصاد عراق مخصوصاً کردستان موجب شده است.

به نقل از روزنامه"روداو[3]" در تکیه ها زنانی بدون انجام دادن هیچ نوع کاری از وزارت اوقاف حقوق دریافت می کنند.

اینها تنها برخی از مسائلی هستند که مجزا به نظر می رسند اما در واقع بهم پیوسته و نشأت گرفته از فرهنگی است که در دوراهی سنت و مدرنیته گیر افتاده است. تا جایی که هنوز در فرمهای اداری جمله " از کدام عشیره هستید؟" به قوت خود باقیست.

در اینجا می توان این نتیجه را گرفت که مردمانی که تولید ندارند و از جغرافیای نامناسب برخوردارند از تغییر می هراسند و خیلی دیر با پیشرفت روز و فرهنگ جدید ارتباط برقرار می کنند چرا که هوای گرم مردم را از هم می راند. اما این توجیهی نمی شود برای اینکه این مشکلات را به حال خود باقی بگذاریم. برای حل این بحرانها باید فرهنگ کار گروهی را ترویج داد، دست ملاها را با آن آموزشهای بدویشان از زندگی مردم کوتاه کرد و کودکان را از زیر سایه این فرهنگ بسته رهانید. البته این احساس مسئولیت را نباید تنها از خود مردم کوردستان انتظار داشت چرا که مشکل تنها مختص به یک ملت خاص نیست. مشکل همه گیر است و کل خاورمیانه از این نوع تمدن در رنج است. باید تمامی مردم جهان نسبت به وضعیت خاورمیانه احساس مسئولیت داشته باشند و هر گروهی به سهم خود سعی در تغییر این وضعیت نامطلوب نماید.

[1] - روزنامه "رووداو" چاپ اربیل، شماره سه، دوشنبه 21/4/2008 ص9

[2] - روزنامه "رووداو" چاپ اربیل، شماره یک، دوشنبه 7/4/2008، ص13

[3] - روزنامه "رووداو" چاپ اربیل، شماره پنج، دوشنبه 5/5/2008 ، ص 13

ششمين گزارش سالانه كانون مدافعان حقوق بشر از وضعيت حقوق بشر در ايران

2008-05-19T11:23:00.001+03:00

كانون مدافعان حقوق بشر ياد آور مى‌شود عدم رعايت واقعى و موثر اصول و احكام حقوق بشر و احترام به حقوق اساسى ملت، صرفنظر از زشتى اخلاقى و انسانى آن، شكاف ميان ملت و دولت را عميق‌تر كرده و بنيان صلح و آسايش، ثبات و استقرار و توسعه و ترقى كشور را فرو مى‌ريزد

بخش اول – حقوق مدنى و سياسى
حقوق مدنى و سياسى را به درستى، به عنوان محور استراتژى دفاعى افراد عليه استفاده سر كوبگرانه حكمرانان از قدرت معرفى كرده اند. به رغم پيوستن دولت ايران به ميثاق بين المللى حقوق مدنى و سياسى در ارديبهشت ماه ۱۳۵۴ و پايگاه مستند اين معاهده الزام آور در نظم حقوقى داخلى طبق ماده نه قانون مدنى و جايگاه مناسبى كه "حقوق ملت" در فصل سوم قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران به خود اختصاص داده است، متاسفانه رويكردهاى امنيتى و برخوردهاى قضايى غير قانونى امنيت و آزادى عمده فعالان سياسى – اجتماعى دگر انديش و كوشندگان و مبارزان راه حقوق بشر را با مخاطره شديد روبرو كرده است كه اغلب موارد در تعارض با حقوق اساسى ملت طبق قانون اساسى و قوانين موضوعه بوده و ناقض مواد ۱۹، ۱۸، ۱۳، ۱۲، ۱۱، ۹، ۷، ۵، ۳، ۲، ۱و ۲۰ اعلاميه جهانى حقوق بشر و مواد متناظر با آن در ميثاق الزام آور حقوق مدنى و سياسى به شمار مى آيد. گزارش كلى وضعيت برخى از قربانيان نقض گسترده اين حقوق در سال گذشته به قرار زير است :

۱ – وضعيت فعالان سياسى – اجتماعى دگر انديش

به رغم حق زندگى، امنيت شخصى، آزادى عقيده و بيان، آزادى مذهب، ممنوعيت شكنجه و رفتار غير انسانى، منع توقيف يا حبس يا تبعيد خودسرانه و... در سال ۸۶ نيز دگر انديشان و دگر باشان غير همسو با سياستهاى حاكم اعم از هر نحله و انديشه اى با فشارها، محدوديت‌ها، ارعاب‌ها و محكوميت‌هاى بسيارى مواجه شدند. در سال گذشته، دست كم ۷ نفر از اين فعالان به مراجع امنيتى يا قضايى احضار شدند، ۴۳ نفر بازداشت، ۱۸ نفر محاكمه و ۶۰ نفر نيز به مجازاتهاى ترذيلى يا سالب آزادى از قبيل شلاق و حبس محكوم گرديدند و يك نفر هم به اعدام رسيد. بر خورد با اقليتهاى مذهبى و تبعيض و محروم سازى آنها از حقوق برابر و مساوى با ساير افراد ملت همچنان ادامه داشت. بسيارى از معتقدان به كيش بهاييت به صرف تعلق مذهبى خود از حق تحصيل در دانشگاهها، كار، و فعاليتهاى اجتماعى محروم شدند. سركوب خشونت آميز دراويش گنابادى و صدور احكام سنگين جزايى و تخريب حسينيه مذهبى آنان حكايتى آشكار از نابردبارى و عدم تساهل مذهبى –اجتماعى حاكميت حتى با افراد معتقد به مذهب رسمى كشور است. حق ايجاد تشكل و حزب، فعاليت احزاب، حق تجمع و راهپيمايى با موانع جدى امنيتى روبرو بود. صدور احكام اعدام رو به افزايش و محكوميت و اجراى حكم اعدام در مورد اشخاص زير ۱۸ سال كماكان استمرار داشت. انتخابات هشتمين دوره مجلس شوراى اسلامى با اعمال نظارت استصوابى شوراى نگهبان و در شرايطى ناعادلانه و غير آزاد بر گزار گرديد و حق آزادى برگزيدن و برگزيده شدن ناديده گرفته شد.

۲- وضعيت كتاب و مطبوعات، نويسندگان و روزنامه‌نگاران

فعالين منتقد عرصه كتاب و مطبوعات در سال گذشته نيز همچون هميشه آماج تهديد و تنگنا، محروميت، محدوديت، بازداشت، محاكمه و محكوميت بودند. با روى كار آمدن دولت نهم آزادى بيان و قلم، و آزادى كسب و نشر اطلاعات بيش از پيش به محاق رفت و سختگيرانه ترين سياستهاى رسمى بر فضاى فرهنگى حاكم شد.

در سال پيش، دست كم ۴۱ نفر از مديران مسئول روزنامه‌ها و مجلات به محاكم احضار شدند و ۱۹ نفر از اصحاب رسانه، مدتى را در بازداشت بسر بردند. حدود ۶۸ جلسه محاكمه قضايى برگزار شد و ۳۲ نفر با احكام جزايى اعم از حبس، شلاق و جريمه نقدى محكوم شدند. عده اى نيز به وسيله افراد ناشناس مورد ضرب وشتم و آسيبهاى بدنى قرار گرفتند.

در سال ۸۶ پروانه فعاليت حداقل ۱۷ نشريه اعم از روزنامه، هفته نامه و ماهنامه بر خلاف اصل ۱۶۸ قانون اساسى و تبصره يك ماده ۲۰ قانون تشكيل دادگاههاى عمومى و انقلاب مصوب ۱۳۷۳ و اصلاحى ۱۳۸۱، بدون محاكمه عادلانه و در حضور هيات منصفه، صرفاً با نظر هيات عالى نظارت بر مطبوعات لغو شد و در دومورد نيز دفاتر آنها پلمپ گرديد.

همچنين سانسور و اعمال فشارهاى غير آشكار به اوج خود رسيد. بسيارى از كتابهايى كه پيشتر مجوز نشر گرفته بودند از مجوز چاپ مجدد محروم شدند و برخى از آنها از سطح كتاب فروشى‌ها جمع آورى گرديد. روند اعطاى مجوز نشر به طرز ناموجه و مانع آفرينى به درازا كشيد و به كتابهايى كه مروج و مدافع سياستهاى رسمى نبودند اساساً يا مجوز داده نشد يا به شرط حذف و مطالب غير همسو اجازه انتشار داده شد. در حوزه مطبوعات، دستورالعملهاى صادره از سوى نهادهاى امنيتى از جمله شوراى عالى امنيت كشور مطبوعات را از طرح و تحليل برخى موضوعات مورد مناقشه ازجمله بحث مذاكره با آمريكا، انرژى هسته اى، فعاليتهاى صنفى كارگران و معلمان و... ممنوع كرد و بر خورهاى ارعاب آور صورت گرفته فضاى خفقان آميز خود سانسورى را بر اهالى مطبوعات حاكم نمود.

ضمن اينكه در كنار فيلترينگ گسترده سايتها و وبلاگهاى اينترنتى منتقد سايتهاى رسمى، دست كم هشت سايت خبرى و تحليلى داراى پايگاه داخلى به دستور مقامات امر مسدود گرديد.

۳ – وضعيت دانشگاهها و فعالان دانشجويى

دانشجويان در ايران همواره پيشگام فعاليتها و مبارزات سياسى و اجتماعى و پيشرو " راه دشوار آزادى " بوده اند. پس از بى مهرى‌هايى كه در فضاى نسبتاً آزاد ايام دولت اصلاحات بر آنان رفت، با ظهور دولت نهم و اعمال سياست‌هاى محدود كننده در دانشگاهها، هزينه فعاليتهاى سياسى تشكل‌هاى دانشجويى بيش از هر زمان ديگرى بالا رفت و احضار و بازجويى، بازداشت، محكوميت‌هاى جزايى، اخراج، تعليق و محروميت از تحصيل در سطح بسيار نگران كننده اى افزايش يافت.

در سال پيش، تعداد ۱۷۸ نفر از دانشجويان ناراضى به كميته‌هاى انضباطى دانشگاهها احضار شدند و تعداد ۴۵ نفر به دليل فعاليتهاى سياسى – اجتماعى خود در دادسراهاى عمومى و انقلاب مورد بازجويى قرار گرفتند. همچنين ۱۰۸ نفر دستگير و بازداشت شدند، ۵ نفر محاكمه و در ۱۵ مورد هم محكوميتهاى جزايى اعم از حبس، شلاق و جريمه نقدى براى دانشجويان به ثبت رسيد.

دانشجويان حداقل در ۳۰۵ مورد با احكامى از قبيل تذكر، توبيخ، تعليق محروميت از تحصيل بوسيله كميته‌هاى انضباطى محكوم شدند. ۵ نفر از دانشجويان و ۷ نفر از مدرسان از دانشگاه اخراج گرديدند و در اين ميان، دانشجويى نيز تحت شكنجه‌هاى ماموران امنيتى در سنندج به قتل رسيد.

نيز فعاليت سه انجمن دانشجويى تعليق و مجوز فعاليت سه انجمن ديگر لغو گرديد. در كنار اين موارد، ده نشريه دانشجويى نيز تعطيل شدند.

۴- وضعيت زنان

خواسته‌هاى برابرى خواهانه زنان در جامعه در حال گذار ايران، روزبه روز و همپا با تحولات جهانى در حال گسترش است. با اين حال و صرفنظر از وجود برخى مقاومتهاى فرهنگى در جامعه، اين حاكميت است كه در مقابل طرح و تعقيب اين خواسته‌ها، برچيدن بساط قوانين مبتنى بر تبعيض جنسى و تشكيل انجمن‌ها و بر پايى اجتماعات مدنى و مسالمت آميز زنان به شدت واكنش نشان مى دهد. از جمله موارد برجسته و آشكار نقض حقوق زنان در سال گذشته، اجراى طرح موسوم به امنيت اجتماعى و مقابله با بد حجابى بود كه با چشم پوشى از اصل قانونى بودن جرايم و مجازاتها و فارغ از قوانين موضوعه، حريم خصوصى و حيطه آزادى و امنيت شخصى و اجتماعى صد‌ها هزار نفر از زنان كشور به بهانه اصلاح ظواهر نامناسب آنان، با بدترين نوع رفتارها بوسيله ماموران انتظامى نقض شد و در فقدان نظارت پاسبانان حقوق فردى و اجتماعى مردم اين رويه همچنان استمرار دارد.

در سال ۸۶، حدود ۳۱ نفر از فعالان زنان به دادسراها احضار شدند، ۸ نفر در محاكم محاكمه و قريب به ۴۱ نفر بازداشت گرديدند. همچنين احكام جزايى حبس، شلاق و جريمه نقدى براى ۹ نفر از زنان فعال صادر شد و دست كم سه سايت اينترنتى فعال در زمينه حقوق زنان فيلتر شد.

۵- اعدام‌هاى غير قانونى و اعدام اشخاص زير ۱۸ سال

صدور احكام و اجراى مجازات اعدام به رغم انتقادات فراوانى كه از موضع جرمشناسى به آن وارد است، در سال گذشته رشد صعودى داشت. بسيارى از اعدام‌ها، ازجمله احكام مربوط به محكوميت افراد موسوم به "اراذل و اوباش " در اجراى رشته عملياتهاى قانون گريزانه طرح امنيت اجتماعى، با توجه به شتابزدگى‌ها وعدم رعايت قواعد آمره آيين دادرسى كيفرى، نقض حقوق بشر بود. همچنين صدور غير قانونى احكام اعدام و اجراى آن نسبت به اشخاص زير ۱۸ سال وجود داشت و از اين دست، در سال گذشته دست كم مجازات نه نفر به اجرا در آمد.

بخش دوم – حقوق اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى

حقوق اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى ناظر بر مسئوليت دولتها در تامين و تضمين رفاه شهروندان و ناشى از مسئوليت اجتماعى آنان است. اين حقوق به بستر و زمينه اى اجرايى وابسته اند كه دولتها بايد به عنوان حامى و تامين كننده به تضمين آن اقدام كنند اما، روشن است كه براى گسترش اين حمايتها و تحول و توسعه متوازن لاجرم بايد اراده سياسى وجود داشته باشد. به رغم پيوستن دولت ايران به ميثاق بين المللى حقوق اقتصادى و اجتماعى و فرهنگى ۱۹۶۶ كه در كنار منع مداخله دولت در حوزه حقوق و آزاديهاى اساسى، تعهدات مثبت و ايجابى بر دولت بار كرده است، همچنين وجود تصريحات قانون اساسى در اين زمينه، دولت نه تنها تلاش موثر و واقعى براى تامين و تضمين اين حقوق به عمل نياورده است كه، سياستگذارى‌هاى ناكارآمد و غيراصولى و سوءمديريت‌ها بر وخامت ناگوارى‌هاى موجود در ايران افزوده است. تورم بالاى ۲۰ %، سطح معيشتى پايين، فقدان رفاه و تامين اجتماعى، فقدان امنيت سرمايه گذارى و امنيت شغلى، دستمزد ناكافى و زير خط فقر و... در كنار جلوگيرى از ايجاد تشكل‌هاى مستقل صنفى و سركوب فعاليتهاى سنديكايى، چهره اى مخدوش و پريشان از وضعيت اين حقوق در ايران سال ۱۳۸۶ ارائه داد. كارگران و معلمان از جمله ضعيف ترين اقشارى بودند كه متاثر از روزهاى سخت و بحرانى اقتصاد و سياست ايران، دشوارى‌هاى تلخى را تجربه كردند.

وضعيت معلمان و فرهنگيان

اجراى نظام هماهنگ پرداخت حقوق و مزايا براى كاركنان دولت و پرداخت مطالبات معوقه، دو خواسته اصلى فرهنگيان و اجتماعات صنفى آنان در سالهاى گذشته بوده است. عدم تحقق وعده‌هاى مجلس و دولت، تعلل‌هاى بيش از حد و افزايش فشارهاى اقتصادى برجامعه فرهنگيان، در سال ۸۶ نيز آنان را به پيگيرى خواسته‌ها و صورت دادن برخى تجمعات و اعتصابات واداشت. واكنش حاكميت به اين اعتراضات به حق، بسيار شديد، سركوبگرانه و توهين آميز بود. در پى اين اجتماعات، تعداد زيادى از معلمان بوسيله محاكم ادارى آموزش و پرورش و دادگاههاى انقلاب اسلامى در سراسر كشور، به تحمل مجازاتهايى محكوم شدند كه از جمله آن است: دست كم ۷۹۴ مورد كسر حقوق شغلى، ۲۴ مورد انفصال از خدمت، يك مورد محروميت از تصدى پست ستادى، ۳ مورد بازنشستگى زود هنگام، ۴ مورد تعليق از خدمت، ۶مورد كاهش رتبه و گروه شغلى، ۴ مورد محروميت از تدريس، ۵ مورد اخراج، يك مورد بازخريد از خدمت، يك مورد توبيخ با درج در پرونده، بركنارى حدود ۸۰ مدير و معاون از سمت خود و ۲۳ مورد تبعيد ؛ همچنين ۲۳ مورد احضار و بازجويى در دادسرا، ۲۵ مورد محاكمه در دادگاههاى انقلاب، ۵۵ مورد بازداشت و ۱۹ مورد حبس‌هاى تعزيرى يا تعليقى.

وضعيت كارگران و اتحاديه‌هاى كارگرى

طبق ماده ۲۳ اعلاميه جهانى حقوق بشر:"هر كس حق دارد كار كند، كار خود را آزادانه انتخاب نمايد، شرايط منصفانه و رضايت بخشى براى كار خواستار باشد و در مقابل بيكارى مورد حمايت قرار گيرد. هر كس حق دارد براى دفاع ار منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل دهد و در اتحاديه نيز شركت كند. " اما اوضاع معيشتى، رفاهى و صنفى بيشتر كارگران در ايران ناگوار است. قوانين ناكارآمد كار، ضعف سياستگذارى و نظارت دولت، دستمزدهاى ناعادلانه و زيرخط فقر، عدم پرداخت بموقع دستمزدها، عدم امنيت شغلى، قراردادهاى موقت كار، اخراجهاى دسته جمعى، جلوگيرى از ايجاد و فعاليت تشكلهاى مستقل كارگرى و... هركدام تنها بخشى از علل نابسامان وضعيت كارگران ايران است. با اين همه گويا، دولت و حاكميت هيچگونه حقى براى اعتراض و اعتصاب و پيگيرى صنفى كارگان به رسميت نمى شناسد و هر حركتى را اقدام عليه امنيت ملى تلقى كرده و سركوب مى كند. در سال گذشته حداقل ۳۶ مورد احضار به مراجع قضايى يا امنيتى، ۸ مورد محاكمه، ۳۱ مورد بازداشت و ۳۱ مورد حبس، تنها به علت پيگيرى مطالبات به حق صنفى دامنگير جامعه كارگرى شد. همچنين ۷۸۹ مورد اخراج از كار، ۸۱۵۳ مورد عدم پرداخت به موقع حقوق و مزايا و ۶ مورد مرگ به علت عدم ايمنى محيط كار، خود گوياى آشفتگى و بى سامانى كار و كارگر در ايران اكنون است.

خاتمه

كانون مدافعان حقوق بشر "با اعلام مجدد ايمان خود به حقوق اساسى بشر، حيثيت و ارزش شخصيت انسانى و به تساوى حقوق ميان زن و مرد" و نكوهش و تقبيح نقض سيستماتيك حقوق بشر در ايران، توجه اركان تصميم گيرى، اجرايى و قضايى كشور را به گزارش موارد نقض و تلاش براى اصلاح امور معطوف داشته، ياد آور مى شود عدم رعايت واقعى و موثر اصول و احكام حقوق بشر و احترام به حقوق اساسى ملت، صرفنظر از زشتى اخلاقى و انسانى آن، شكاف ميان ملت و دولت را عميق تر كرده و بنيان صلح و آسايش، ثبات و استقرار و توسعه و ترقى كشور را فرو مى ريزد. از ياد نبايد برد تعهدات ناشى از حقوق بشر در اساس، ناظر بر اركان دولت (حاكميت) است و دولت ايران با پذيرش و تصويب ميثاقين حقوق مدنى وسياسى و حقوق اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى ( ۱۹۶۶م. ) در ارديبهشت ماه ۱۳۵۴، به رعايت وتضمين مفاد آنها ملتزم گشته و يكايك مواد آن طبق ماده نه قانون مدنى درحكم قانون داخلى بوده و قضات و محاكم دادگسترى از توجه واستناد به آن ناگزيرند. بر اين اساس، نقض حقوق بشر از موجبات مسئوليت بين المللى دولت ايران بوده و پر پيداست كه عواقب سوء آن همچون تحريم‌هاى اقتصادى در وهله اول، گريبان ملت ايران را مى فشارد!

كانون مدافعان حقوق بشر با دعوت به ايجاد شرايط لازم براى حفظ و احياى عدالت و احترام به تعهدات ناشى از قانون اساسى و معاهدات بين المللى، و كمك به رشد اجتماعى و شرايط زندگى بهتر و آزادى بيشتر، مسئولان و متصديان مقامات مملكتى را به احترام به حقوق بشر، رعايت آزاديهاى اساسى و پشتيبانى از حقوق فردى و اجتماعى ملت ايران فرا مى خواند و اميدوار است با فراهم شدن فضاى آزاد و دموكراسى و حكومت قانون، مردم ايران تضمين‌هاى موثر و مناسبى براى حقوق بشرى خود بيابند.

با آرزوى ظهور دنيايى كه در آن، آزادى در بيان و عقيده و فراغت از ترس و فقر، نه بالاترين آمال بشر، كه واقعيت زندگى او باشد.

كانون مدافعان حقوق بشر
بهار ۱۳۸۷

فعال سیاسی کرد بر اثر شکنجه درگذشت

2008-05-17T11:36:00.001+03:00

فعال سیاسی کرد بر اثر شکنجه درگذشت

آسو صالح
صبح امروز جمعه 27 اردیبهشت ماه، کاوه عزیز پور زندانی سیاسی کرد، در گذشت.
کاوه عزیز پور 25 ساله و ساکن مهاباد، دو سال پیش به اتهام ارتباط با احزاب اپوزیسیون کرد از سوی اداره اطلاعات مهاباد بازداشت و روانه زندان شده بود. وی از مدتی پیش بر اثر آنچه که از سوی اطرافیان وی سکته مغزی در نتیجه "شکنجه" اعلام شده بود، در بیمارستان اورمیه بستری و دو بار تحت عمل جراحی قرار گرفته بود. نامبرده امروز صبح پس از اینکه نزدیک به 20 روز را در حالت کما گذراند، در بیمارستان ارومیه درگذشت.
در این باره اسعد عزیزپور برادر وی اظهار داشت: "کاوه برای سومین بار بود که به حالت کما رفته بود، هنگامی که برای بار دوم به کما رفت، تحت عمل جراحی مغز قرار گرفت، اما پس از 48 ساعت از انجام این عمل نیروهای اطلاعات بدون اینکه به توصیه های پزشک وی گوش دهند نامبرده را به بازداشتگاه اطلاعات منتقل می نمایند." اسعد عزیز پور در مورد توصیه پزشک معالج اضافه می کند: "پزشک وی اخطار داده بود که کاوه باید برای مدت دو ماه در استراحت مطلق به سر ببرد. در غیر این صورت خطر جدی او را تهدید می کند".
مرگ فعالین سیاسی و مدنی کرد در زندان
مرگ کاوه عزیزپور در اثر شکنجه نیروهای اطلاعاتی و امنیتی در زندان مهاباد، چندمین مورد از مرگ فعالین سیاسی و مدنی کرد طی چند سال گذشته در زندان های جمهوری اسلامی ایران است.
در تابستان سال 1384 مرگ فجیع جوان مهابادی منجر به درگیریهای خونین در شهرهای مختلف مناطق کردنشین شد. در همین درگیریها جوان 21 ساله ی دیگری که در سنندج بازداشت شده بود، در بازداشتگاه اطلاعات نیروی انتظامی سنندج، به طرز مشکوکی کشته می شود. نیروی انتظامی سنندج مرگ این فرد را خودکشی با بند کفش وی عنوان نمودند. مرگ ابراهیم لطف الهی دانشجوی رشته حقوق دانشگاه پیام نور سنندج، آخرین مورد از این مرگ های مشکوک بود که در زندان های کردستان به وقوع می پیوست. گزارش وزارت اطلاعات و گزارش "دوم" پزشک قانونی سنندج مرگ این دانشجو را خودکشی اعلام کرده بودند.
از سوی دیگر خبر مرگ کاوه عزیزپور در حالی منتشر می شود که علی حیدریان که با اتهامی مشابه در زندان رجایی شهر کرج در انتظار اجرای حکم اعدام قرار دارد، در اثر ضرب و شتم شدید از سوی مامورین زندان به بیمارستان منتقل شده است.
مرگ های مشکوک فعالین سیاسی و مدنی کرد در زندان یا بازداشتگاه اداره اطلاعات که اغلب دارای اتهاماتی از قبیل "ارتباط با احزاب مخالف جمهوری اسلامی ایران" هستند، هر از چند گاهی در تلکس خبرگزاری ها قرار می گیرد. تعدادی از وکلا، پرونده های این مرگ ها را برعهده می گیردند. اما سرانجام همه این پرونده ها قابل پیش بینی است.
تعداد این مرگ ها در ایران آنچنان سیر صعوی گرفته که سازمان های حقوق بشری در این باره واکنش نشان داده اند. سازمان دیدبان حقوق بشر یکی از همین سازمان هاست. طی بیانیه ای که این سازمان چندی پیش منتشر کرد از جمهوری اسلامی ایران خواسته شده که تحقیقات فوری، کامل، و بی طرفانه درباره تمام موارد قتل های غیرقانونی، از جمله مواقعی که دادخواستی از سوی اقوام حاکی از مرگ غیرطبیعی قربانیان تنظیم شده باشد، صورت دهد.
دیده بان حقوق بشر در اطلاعیه خود یاد آور شده است: اصول سازمان ملل در ارتباط با پیشگیری موثر و تحقیق در مورد اعدام های غیرقانونی شتابزده و بی دلیل مقرر می دارد که تحقیقات فوری، کامل، و بی طرفانه درباره تمام موارد قتل های غیرقانونی، از جمله مواقعی که دادخواستی از سوی اقوام حاکی از مرگ غیرطبیعی قربانیان تنظیم شده باشد، صورت گیرد.

این اصول اعلام می کنند در صورتی که پیکر دفن شده ولی بعدا به نظر برسد تحقیقات لازم است، جسد بایستی بلافاصله نبش قبر شده و مورد کالبدشکافی قرار گیرد.کالبد بایستی برای زمان کافی نزد کسانی که کالبدشکافی را انجام می دهند باقی بماند تا تحقیق کامل را ممکن سازد.
اطلاعیه دیده بان حقوق بشر می افزاید: برای تضمین نتایج عینی، انجام دهندگان کالبدشکافی بایستی قادر باشند به طور بی طرفانه و مستقل از هر شخص، سازمان، یا نهاد ذینفع انجام وظیفه کنند. این اصول هم چنین مقرر می دارند که خانواده های قربانیان و نمایندگان حقوقی آن ها به کلیه اطلاعات مرتبط با تحقیقات دسترسی داشته باشند و حق داشته باشند خواهان حضور نماینده پزشکی ای از سوی آن ها در کالبدشکافی گردند.
این سازمان پیش تر نیز در گزارش مفصل دیگری تحت عنوان "در ایران شما هر کسی را که بخواهید می توانید بازداشت کنید" در باره وضعیت حقوق بشر و رفتار با منتقدان حکومت در جمهوری اسلامی ایران منتشر کرده بود.

جمهوری اسلامی و بیماری وسواس

2008-05-05T12:21:00.000+03:00

جمهوری اسلامی رژیمی تمامیت خواه و مستبد است که می خواهد تمامی دنیا را زیر سیطره خود گرفته وعاملان این سیستم از اعمال هرگونه زور و فشار بر تمامی انسانها لذت می برند. این سیستم دچار یک نوع بیماری مفرط است که من به آن وسواس می گویم، "وسواس کنترل". این بیماری را فقط سیستمهای توتالیتری دارا هستند که دوست دارند با هر روشی بر افراد انسانی فشار آورند و از تعیین هر نوع قوانین بازدارنده برای مردمی که زیر سیطره آنها هستند دریغ نمی کنند. این سیستم ها اغلب سیستم های ایدئولوژیکی هستند که بهانه آنها برای این نوع رفتارهایشان احترام به ایدئولوژی تعین شده در چارچوب حاکمیتشان بر مردم است. حال اصلاً مهم نیست که مردم آیا این نوع ایدئولوژی را قبول دارند یانه. آنها هر وقت که دلشان بخواهد برای نقش بازی کردن مردم را با تهدید به قطع سهمیهها و وعده های مادی، به پای صندوق های رأی می برند و حضور اجباری مردم را در پای صندوق های رأی به گونه ای جلوه می دهند که گویا مردم طرفدار رژیم هستند و آسوده اند. اما این در حالیست که فقر در کشوری چون ایران بیداد می کند. تورم با چنان سرعتی سیر صعودی خود را می پیماید و روزبه روز مردم بیچاره تر و فقیرتر و بیکارتر می شوند. همچنان که در اخبارها می بینیم روزانه چندین کارگر در حالیکه حقوق عقب افتاده خود را نیز در یافت نکرده اند از کارخانه ها اخراج می شوند و اگر هم صدای اعتراضشان شنیده شود تهدبد جانی می شوند، دستگیر و زندانی می شوند. در این سیستم که خود را مکلف به رعایت شئونات اسلامی می داند و شعارش "معلمی شغل انبیاست" می باشد، معلمان و استادان دانشگاهها از کمترین حقوق در مقابل این شغل انبیایی برخوردارند. معلمانی که بجز دیکته هایی که از بالاترها صادر می شود حق هیچگونه گفتگو یا آموزش حقوق مدنی را به دانش آموزان و دانشجویان ندارند. چند وقت پیش با دختر 12 ساله ای حرف می زدم. این دختر خانم از وضعیت آموزشی در مدرسه ای که درس می خواند ناراضی بود و درباره یکی از معلمانش می گفت که چه آرزوهایی برای آموزش علوم امروز به شاگردانش دارد اما به او گفته اند که حق ندارد چیزی غیر از آن دروسی را که در کتب درسی آمده است به بچه ها بیاموزد. این است سیستمی که در آن ادعای ادامه دهندگی راه پیامبرانش را دارد. البته شاید من در اشتباهم و آنها واقعاً دارند را پیامبران را ادامه می دهند!

یک مسئله که دائماً من را از شک کردن به اسلام و خدا می ترساند تهدیداتی بود که در صف صبحگاهی و ظهرگاهی مدرسه بعداز تلاوت قرآن و در قالب تفسیر قرآن و ادای نیایش خوانده می شد. هنوز هم که آنها را به یاد می آورم تنم به لرزه می افتد. همه اش حکایت از این می کرد که باید تابع اوامر ما باشید وگرنه زندگی به کامتان جهنم خواهد شد. وقتی سر صف دختر خانمی به شدت مذهبی و محجب با خشم شروع به خواندن می کرد: " هر زنی که از شوهرش سرپیچی کند، نافرمانی کند در دوزخ در تمامی بدنش سیخ های داغ فرو خواهند کرد، زنان بدحجاب در بشکه های قیر سوزانده می شوند و در آن دنیاست که تک تک اعضای بدنتان به سخن خواهند آمد و گناهانتان را فاش خواهند کرد." بله این یک نمونه کوچک از آن چیزی است که جمهوری اسلامی هنوز هم با آموزش آنها مردم را از اعتراض می ترساند و زنان را از حتی اجازه سخن گفتن درباره آرزوهایشان منع می کند. آیا این است شریعت دینی که با آن می خواهید ما را به راه راست هدایت کنید؟ آنروزها که اینها را می شنیدم این سوال برایم پیش می آمد که: " مگر نمی گویند خدا مهربان و بزرگ است و عاشق بندگانش، پس چرا بعداً این بلاها را بر سر بندگانش می آورد؟" اما کسی نبود پاسخ این سوالاتم را که کودکی کنجکاو بودم بدهد. و هنوز هم کودکان ما با بی پاسخی در مقابل سوالهای ساده ای که جوابهای سختی ندارد، دست به گریبانند و کسی جرأت پاسخ ندارد.

هرچه فکر می کنم بیشتر به این نتیجه می رسم که این گفته ها فقط از موجودی بیمار می تواند تراوش بکند. موجودی که با اینکه ادعا دارد بر همه چیز احاطه دارد اما با این وجود بندگانش را به سمت گناه هدایت می کند تا در آن دنیایی که برای ما متصور ساخته بیماری وسواسش را بارها و بارها بر ما اعمال کند. اما من هرگز باور ندارم که اینها را خدایی گفته باشد. من چگونه می توانم به این سادگی بپذیرم که خود چیزی خلق کنم و بعد او را نابود ساخته و عذابش دهم. مگر اینکه من یک بیمار لاعلاج روانی باشم. برای همین هم با قاطعیت می گویم که عاملان رژیم جمهوری اسلامی عده ای بیمار لاعلاج روانی هستند. البته آنها خالق چیزی نیستند و نمی توانند باشند مگر خشونت. البته نمی خواهم بگویم سرچشمه این بیماری که آنها به آن مبتلایند دین است، نه، بلکه این بیماران هستند که دین را نیز با توجه به وسواس خود تحمیل و تفسیر می کنند.

آقای احمدی نژاد را اگر در حالی مشاهده کنید که دارد با خود فکر میکند، اگر کمی دقت کنید می بینید که او اصلاً فکر نمی کند بلکه همه اش زیر لب مشغول وردخوانی است. به او اگر کمی بیشتر هم مجال بدهند در آینده ای نزدیک و یا پس از اتمام بمب هسته ای با یقین کامل خود را مهدی موعود خوانده و راه می افتد و در برپایی صلح تمام دنیا را در خون و آتش فرو خواهد برد! البته ایشان هنوز مشخص نکرده اند است که منظورشان از صلح چیست!

ایشان وقتی در مقابل فقر و تورم و گرسنگی در سرنا می دمد که باید فرهنگ شهادت طلبی مردم و جوانان را بالا برد، خب، بعید نیست به خود اجازه هم می دهد که خود را خدا معرفی کند همچنان که وقتی در مجلس راه می رود نمایندگان بر تن و لباسش دست می کشند تا از این برکت الهی متبرک شوند. آقای احمدی نژاد گویی از 1400 سال پیش یک دفعه به این دوره پرتاب شده اند و با هیچ زبانی هم نمی خواهد این را قبول کند که: "بابا جان، صبر کن و یک لحضه گوش کن تا ما هم برایت توضیح دهیم که امروز چه روزی است و مردم به چه پیشرفتهایی رسیده اند." و این چقدر دردناک است که ملت ما دارد از وجود این قارچهای سمی رنج می برد و برای یک لحظه هم حاضر به شنیدن سخنان این مردم بیچاره ای که 30 سال است زیر سلطه اینها برای نفس کشیده هم باید هزینه کلانی پرداخت کنند، نیستند.

آیا به راستی آنها مجنون نیستند؟ مجنون خون، مجنون شکنجه کردن، ادام کردن و مجنون نقض قوانین انسانی؟

آیا آقای خامنه ای، مصباح یزدی، شاهرودی و احمدی نژاد و هاشمی، آیا واقعاً اعدام کودکان تا به این حد برایتان لذت بخش است؟ آیا این اشکهای مادرانی که جلو چشمانشان فرزندانشان را نابود می سازید اینقدر خوشایند است؟ آیا قبول کردن اینکه همگی شماها دچار یک نوع اخلال روانی هستید اینقدر سخت است؟ تمانی دنیا می دانند که شماها دیکتاتورید و رفتار انسانی بلد نیستید، شماها با نقض اصول انسانی از هیتلر و استالین هم پیشی گرفته اید و گویا می خواهید راه آنها در قالب اسلام محمدی ادامه دهید. نمی دانم اگر پیامبر اسلام زنده می شد و شماها را که اینقدر سخت مدعی اسلام ناب محمدی هستید، می دید، آبا به خود لبیک می گفت یا روزی صدبار برای خودش و دینی که آورده است آرزوی مرگ می کرد. هرچند باز هم می گویم این دین نیست که بیمار است بلکه شمایید که آن را مسموم ساخته اید. فقط من مطمئنم که پیامبر از اینکه امروز چنین بیمارانی ادامه دهندگان راهش شده اند به شدت متعجب خواهد شد.

سمرقند و بخارای م. پگاه

2008-05-03T14:58:00.001+03:00

پگاه و بخشندگی حافظ

مهرانگيز رساپور- م . پگاه

چنان بخشيده حافظ جان، سمرقند و بخارا را
که نتوانسته تا اکنون، کسی پس گيرد آن‌ها را !
از آن پس برسر پاسخ به اين ولخرجی حافظ
ميان شاعران بنگر، فغان و جيغ و دعوا را
وجودِ او معمايی ست پر افسانه و افسون ١
ببين خود با چنين بخشش، معما در معما را !

بيا حافظ که پنهانی، من و تو دور ازاين غوغا
به خلوت با هم اندازيم اين دل‌های شيدا را
رها کن ترکِ شيرازی! بيا و دختر لر بين !
که بريک طره‌ی مويش، ببخشی هردو دنيا را !
فزون برچشم و بر ابرو، فزون بر قامت و گيسو !
نگر بر دلبر جادو، که تا ته خوانده دريا را ! ٢
شبی گربخت‌ات اندازد به آتشگاهِ آغوشش
زخوشبختی و خوش سوزی ، نخواهی صبح فردا را

شنيدم خواجه‌ی شيراز، ميان جمع میفرمود:
« " پگاه" است آنکه پس گيرد، سمرقند و بخارا را !»

* * *
بدين فرمايش نيکو که حافظ کرد می‌دانم ،
مگر ديگر به آسانی کسی ول می‌کند ما را !

....................
١= وجودِ ما معمايی است حافظ / که تحقيقش فسون است وفسانه
٢= من آب را ورق می‌زنم
و دريا را تا ته می‌خوانم. ( م . پگاه

منبع: ایران امروز

جمهوری اسلامی از کجا آمد

2008-05-01T13:08:00.001+03:00

برای اینکه بتوانیم در خاورمیانه دموکراسیهای پایدار بوجود آوریم باید دریک مورد بسیار حساس و دقیق بود. باید در رواج تفکر علمی کوشید. باید تا جائیکه امکان دارد بیاموزیم که از باورهای توجیه ناپذیر دینی دست کشیده و سراغ باورهای نسبی ولی توجیه پذیر علمی برویم. در این مورد در جاهای مختلف حرف زده ام و در اینجا به آن نخواهم پرداخت. در لیست منابع که در انتهای این متن آمده است مقالاتی که قبلاً در این مورد نوشتهام وجود دارند که با مراجعه به آنها میتوانید ببینید که چرا فکر میکنم که دین خطرناک است و اینکه چرا فکرمیکنم که علم یک ایدئولوژی نیست. همنیقدر ساده در اینجا تذکر میدهم که علم براساس مفاهیم بین الاذهانی استوار است که بر این اساس پایه مشرکی برای مباحثه بدست میدهد. به این معنی که حتی اگر در یک مورد عدم توافق وجود داشت با ارجاع به این پایه مشترک میتوانید توجیهی بین الاذهانی برای این عدم توافق یافته و ارائه کنید. برعکس تفکرات دینی نه تنها بین الاذهانی نیستند که نمیتوانند بین الاذهانی یاشند. و ازآنجائی که تفکر اساساً ماهیت بین الاذهانی دارد، عبارت "تفکر دینی" به هیچ وجهی معنادار نیست. یعنی اگر "خپرتوگ" معنائی داشت، آنگاه عبارت "تفکر دینی" هم معنادار است.

جمهوری اسلامی از کجا آمد؟

براساس تفکر علمی هیچ پدیده ای ناگهانی رخ نمیدهد. جمهوری اسلامی در بطن یک سلسله وقایع تاریخی بیرون آمده است که آنها را مختصراً از یک برهه در تاریخ ایران شرح میدهم.
ادامه با فرمت Pfd

هیلاری! ما فقط دو تا گیلاسیم

2008-05-01T12:19:00.001+03:00

هیلاری! ما فقط دو تا گیلاسیم

این شعر از اشعار شاعره میانسال نازلی احساس در برنامه هفته گذشته « از این ستون به آن ستون» رادیو زمانه پخش شد. تا دو سه روز دیگر شعر را می توانید از سایت رادیو زمانه بشنوید، اما فعلا فقط می توانید آن را بخوانید

ما را نزن! ما را نزن!
ما گیلاسیم
فقط دو تا گیلاس

گفتی که می خواهی ما را از زمین محو کنی
گفتی که ما را محو می کنی
ما را محو نکن، ما را نزن
ما گیلاسیم

هیلاری گفت، می خواهم ایران را از صحنه روزگار محو کنم
هیلاری!
ما را محو نکن، ما را نزن
ما گناه داریم
ما فقط دو تا گیلاسیم

هیلاری! وقتی وارد آشپزخانه شدی
در کمد زیر دستشویی
سحری است نوشته بر ظرفی
دستت را سه بار بر ظرف بکش
آیا معجزه ای رخ داد؟
آیا غولی حاضر شد؟
نه، معجزه ای رخ نخواهد داد
هیچ غولی از بطری وایتکس خارج نمی شود
حالا درش را دو دور به سمت راست بچرخان
محلول را به آب اضافه کن
همه چیز آماده است
آن را روی تاریخ بریز
حالا می توانی تاریخ را با وایتکس بشویی

تو می توانی با محلولی از وایتکس
پرچم سرخ ویتنامی ها را به پرچم سفید صلح تبدیل کنی
و می توانی اجساد را از « دین بین فو» محو کنی
تو می توانی مارتین لوتر کینگ سیاه را در وایتکس بیندازی
تا از جان وین هم سفید تر شود
تو می توانی افغانستان طالبان را چنان با وایتکس پاک کنی
که پاک تر از پاکستان شود
تو می توانی صدام را با وایتکس از تاریخ عراق محو کنی
اما، هنگام پاکسازی مواظب باشی جایی منفجر نشود

هیلاری!
کمد زیر دستشویی را باز کن
تو می توانی، تو توانستی
تو با همان محلول وایتکس لکه بیل را از دامن مونیکا پاک کردی
حتما با همان وایتکس می توانی ایران را هم از صحنه روزگار محو کنی
اصولا وایتکس برای همین است
و محو کردن ما کار دشواری نیست
ما چندین هزار کیلومتر جغرافیاییم
و چندین هزار سال تاریخ
فقط ده دقیقه ما را در وایتکس بخیسان
و دکمه قرمز را فشار بده
ما محو خواهیم شد

اما نه، دست نگه دار
ما را محو نکن
ما را نزن، ما را نزن
ما گیلاسیم

پیش از آغاز دکترین وایتکس
شبی پیش از آن
وقتی که به باغ رفتی، سری به مغولها بزن
با عرب ها ملاقات کن
و محمود افغان را ببین
مواظب باش!
آنها پیش از این به ما تجاوز کردند
لکه های آنها هنوز روی دامن تاریخ ماست
ما آن لکه ها را نتوانستیم محو کنیم
و مغولها و افغانها و عربها هم ما را محو نکردند
تجاوز سختی بود، اما محو نشدیم
آنها می دانستند که تاریخ با سفره فرق می کند
تاریخ سفره نیست که لکه اش را محو کنی
و سرزمین یک نقشه کاغذی نیست
که پاره اش کنی

هیلاری! ای محو کن بزرگ
ای کاش خاطرات خودت را می خواندی
تا شیوه درست استفاده از وایتکس را فراموش نکنی
هیلاری! هیلاری!
ما را محو نکن، ما را نزن
ما گیلاسیم، فقط دو تا گیلاس

پیش از آنکه تو تصمیم بگیری ما را محو کنی
ما سی سال آتش سوزاندیم
تا همان یک چهارشنبه هم محو نشود
و سی سال سبزه ها را گره زدیم
تا روی زردمان را کسی نبیند
و هشت سال زیر تانک ها له شدیم
له شدیم، اما محو نشدیم
و بیست و پنج سال لگد خوردیم
آنها هم می خواستند با لگد محومان کنند
عقب ماندگی همین است!
وایتکس وقتی ندارند، لگد می زنند
ما له شدیم و لگد خوردیم و آتش سوزاندیم
هیلاری!
لگد خورده ها را محو می کنی؟

هیلاری!
سری به گوگل مپ بزن
آیا هرگز فکر کرده ای تمام خانه هایی که گوگل مپ از بالا نشان می دهد
خانه های آدمهاست
آدم هایی که رویا دارند
آدم هایی که کابوس می بینند
آدم هایی که نفس می کشند
آدم هایی که عاشق می شوند
آدم هایی که می خندند
آدم هایی که سالهاست آرزوهایشان را
یک روز باد برده است
لطفا پیش از مصرف وایتکس به آدمهایی که زیر نقشه زندگی می کنند فکر کن

هیلاری!
لطفا ما را محو نکن
ما یک باغ گیلاسیم

بانوی خندان!
می دانم که هنوز به آرای نبراسکا و فلوریدا و پنسیلوانیا احتیاج داری
اما لطفا در مصرف وایتکس زیاده روی نکن
ممکن است آنقدر زیاده روی کنی
که مردم آمریکا از وایتکس و محو کردن و هر چیز سفیدی متنفر شوند
و اوبامای سیاه را به کاخ سفید بفرستند

ما را نزن! ما را نزن!
ما گیلاسیم

نازلی احساس- معصومه مستشار

منبع: دوم دام دت کام

نامه دانشجویان و زندانیان سیاسی زندان اوین در حمایت از فرزاد کمانگر

2008-05-01T11:57:00.000+03:00

نامه دانشجویان و زندانیان سیاسی زندان اوین در حمایت از فرزاد کمانگر

من درد مشترکم مرا فریاد کن

من آموختن را برای اندیشیدن می ستایم و آموزگاری را ارج مینهم که رسالت آموزش را نه صرفاً در مشغولیت به آن که شغل معلمی را برای ترسیم و ستایش دنیایی عادلانه تر و آزادتر بخواهد .

از تو مینویسم که هر وقت درباره تو نوشتیم ، به خود آمدیم که تفاوت از کجا تا به کجاست ، و باران اشک بارها نوشتارمان را بی سرانجام گذاشت ، فرزاد عزیز ما را بیاموز که چگونه درباره ات بنویسیم .

فرزاد کمانگر ابر انسانی است یکسر تعهد و مقاومت و پایداری در مبارزه . باید بود و دید و شناخت تا کلمات را باور کرد . او به واقع حامل درد و رنجی است که با خود تاریخی دارد . تاریخی از مبارزه ملتی که سالها مقاومت را به رغم تمام هزینه هایش به جان و دل خریده اند .

کمانگر آموزگاریست که پلی ساخته میان آموزه هایش در دورافتاده ترین مدارس روستاهای کردستان با عالم واقع سیاست ورزی و آزاداندیشی و تحول خواهی .

فرزاد نه یک شخص بلکه نماد یک اندیشه است . اندیشه ای که حس زیستن و ماندن را با خود دارد . تفکری است که به قصد آموختن الفبای آزادگی و آزاداندیشی ، کمانگرها را در دامان خود پرورانده است . جرم فرزاد نیز جز آزادیخواهی و حق طلبی نیست که اینگونه بغض های بدخواهانش فوران نموده و همچنان چشم خود را بر حل اصولی مسئله بسته و در اقدامی سیاسی و غیرحقوقی او را محکوم به مرگ نموده اند .

حال که مجالی برای قدردانی از زحمات این عزیز مهیا نگشته و شاید در ذهن ، او را آنچان که شایسته ستودن است ستوده ایم ، به عنوان شاگردانی که روزی دست نوازش معلمی چون او ، ما را بر آن داشت تا چشم بر ظلم و جور نبندیم و بیاندیشیم و عمل کنیم ، بر خود لازم دانستیم که یکدل و همراه با سایر آزادیخواهان و آزاداندیشان ، متفکران ، معلمان ، استادان ، دانشجویان و بخصوص معلمان عزیز کامیاران اعتراض شدید خود را نسبت به ادامه بازداشت فرزاد کمانگر و حکم ناجوانمردانه صادر شده اعلام نموده و خواستار آزادی هر چه سریعتر این معلم آزاده باشیم .

آخرین برگ سفرنامه باران

این است : که زمین چرکین است.

دانشجویان و زندانیان سیاسی اندرزگاههای 7 و 8 زندان اوین

1- احمد قصابان

2- ابوالفضل جهاندار (پویا)

3- هدایت غزالی

4- صباح نصری

5- عباس خرسندی

6- حمیدرضا محمدی(ماهان)

7- احسان منصوری

8- مجید توکلی

www.Hra-IRAN.org

افشای دو سند از تهدید معلمان و حامیان فرزاد کمانگر در روز معلم

2008-05-01T11:47:00.002+03:00

افشای دو سند از تهدید معلمان و حامیان فرزاد کمانگر در روز معلم

پیرو فراخوان 12 اردیبهشت روز همبستگی با معلم اعدامی فرزاد کمانگر ، و طبق اعلام تشکلات مختلف منجمله انجمن صنفی معلمان کردستان مبنی بر حضور در تجمعات اعتراضی ، روز گذشته ادارات آموزش و پرورش شهرستانهای مختلف در اقدامی هماهنگ اقدام به صدور بخشنامه و دستورالعملهایی به مدارس و حوزه های مدیریتی خود نمودند .

در این بخشنامه ها هر گونه تجمع غیرقانونی ، بیان موضوع فرزاد کمانگر موجب بازخواست و... بیان گردیده است . به پیوست دو بخشنامه ، یکی متعلق به آموزش و پرورش شهرستان کامیاران محل سابق خدمت فرزاد کمانگر میباشد که در آن برنامه های دولتی روز مذکور اعلام گردیده و محل اصلی تجمعات حوزه و مکانی متعلق به سپاه پاسداران ذکر گردیده است.

در بخشنامه دیگر که متعلق به اداره آموزش و پرورش شهرستان سقز میباشد و به طبقه بندی محرمانه مزین گردیده است بصورت کاملاً آشکار ضمن هشدار نسبت به هرگونه تجمعات ، به موضوع اعلام معلمان سقز مبنی بر تجمع در حمایت از فرزاد کمانگر پرداخته میشود و از مسئولین مدارس برای جلوگیری از این مهم درخواست اقدام میگردد ، همچنین مدیران مدارس را موظف به کنترل معلمان و گزارش فعالیت آنان مینماید .

یقیناً تحت فشار قراردادن اقشار مسالمت جو و سرکوب اعتراضات مدنی اعم از اعتراضات سیاسی و صنفی تنها منجر به رادیکالیزه شدن جنبش ها و تولید خشونت در جامعه میگردد . امید است حال که دستگاه امنیتی به اهمیت سرنوشت فرزاد کمانگر در جامعه و اقشار فرهنگی مطلع گردیده است راهکار اصولی بازنگری در حکم غیرانسانی وی و همینطور برآورده نمودن خواستهای صنفی به حق معلمان را برگزیند و از برخورد قهرآمیز با جامعه فرهنگیان به عنوان سمبل آموختن ، مهرورزی و روشن اندیشی در جامعه پرهیز نماید.

فعالان حقوق بشر در ایران

مصاحبه با دکترعباس ولی و دلایل برکناری او

2008-03-12T12:23:00.003+03:00

د. عباس ولی: گویا مسئله تغییر وضعیت این بوده که کسانی قصد داشتند موجبات برکناری من را فراهم آورند و دانشگاه را دچار بحران و آشوب نمایند. و احتمالاً در بیرون از دانشگاه قرار گذاشته آند و با این روش شایعات را وارد دانشگاه می کرده آند. اینکه گویا من نمی توانم اینجا را کنترل کنم و بهتر است کس دیگری را از بیرون برای مدیریت اینجا برگزینند. هر چه بود یک توطئه بود برای برکناری من و این را دیگر باید از آنهایی پرسید که پشت این توطئه نقش دارند. ولی این کارها که به این سادگی نیست. ریاست دانشگاه را نخست وزیر انتخاب می کند و خود او هم برکنار می کند و آنها هم می باید قناعت و تائید نخست وزیر را داشته باشند

ادامه مطلب

تمایز و زندگی بدون دین

2008-03-08T10:01:00.002+03:00

تمایز و زندگی بدون دین

نارین محمدی

ایده خدای واحد با شکل گیری ادیان و شکل دادن وحدت ملی نه تنها نتوانسته است وحدتی را در بین بشر بوجود بیاورد، بلکه بر حدت و شدت عدم وجود آن افزوده است. اینکه هر دینی برای اثبات ایده شان که کدامیک در تعریف خدای واحد موفق ترند خود اختلافات عمیقی را بدنبال داشته است که امروز هم همچنان ادامه دارد.

ادامه مطلب

حرف دل

2008-03-01T16:45:00.003+03:00

همیشه در تلاش بودم بتوانم در آینده دور از تمامی اتفاقات روزهایی که در آن بوده ام زندگی کنم. آن زمان، حال، برایم مثل قرنها میگذشت. روزهای پر از تنش و ناامیدی، معلق بودن در فضای دردآلودی که مجبور بودم همیشه گذشته را به یاد بیاورم. ما حرفی نداشتیم مگر تکرار خاطرات غم انگیز گذشته. تنها جایی که در آن احساس امنیت می کردم آن اتاقی بود که خواهرم ادعا می کرد از او به من ارث رسیده و خواهر و برادر کوچکترم منتظر خروج من برای همیشه از آن اتاق بودند تا این ارث به آنها برسد و سر همین گاهی با هم دعوا داشتند. من هم مثل خواهرم ادعا می کردم که در صورت رفتن حق مالکیت پابرجاست و من تعیین می کنم برای کدامتان باشد. و چون ما خودمان را عموماً مظلوم و کم حقوق تر می پنداشتیم می بایست آن را به خواهر بعدی می دادیم. ظاهراً اتاق مال من بود و وسایلها و کتابهای من در آن چیده شده بود. اما خواهرم این بار با یک بچه و وسایل او بیشتر اوقات را در ارثیه من بسر می برد. فقط ظاهراً آنجا اتاق من بود. همین که آنها می رفتند من در اتاق را قفل می کردم و تصمیم می گرفتم دیگر اجازه ندهم کسی هر طور دلش خواست آنجا اتراق کند. اما فایده ای نداشت و به نظرم بحث کردن سر این مسئله چرند می آمد.

اما همان مدتی را هم که توانستم با عنوان اتاق من در آن به سر ببرم خودش کلی در روند زندگی ام تأثیر گذاشت. لااقل می توانستم به میل خودم هرکاری که می توانم در آن انجام بدهم.

یک اتاق و یک خط تلفن. این بود که توانستم خودم را با دنیای دیگری پیوند دهم و سراغ آن راهی را بگیرم که بتوانم دور شوم.

دور از تمامی آن روزها، آن آدمها، آن خاطرات. امروز وقتی به تمام طول این مدتها که هستی ام را درک کرده ام مینگرم، عمیقتر می دانم من که بوده ام. امروز و در این فاصله است که می فهمم تمامی عناصر و ادمهای زندگی ام چگونه بوده اند و چرا؟

مدتهاست من از آن اتاق 12متری با یک پنجره و یک خط تلفن و چندین گوشی رفته ام؛ در واقع نمی دانم بالاخره اتاق به خواهرم رسید یا برادرم و تاکنون هم این سؤال را از آنها نپرسیده ام. چرا که نمی خواهم لذت این فاصله را با پرسش چنین سؤالی خدشه دار کنم؛ چراکه اکنون خانه ام خیلی بزرگتر از آن اتاق است و تلفن من ددیگر به هیچ سیمی وصل نیست. آنروزها ذهنم کفاف همان اتاق و دنیا، زبان، رؤیاها ارتباطات و عناصر محدود را می کرد. در تمام طول دوران دبیرستان و دانشجوئی رؤیای من این بود که امروز یک نقاش و استاد ماهر باشم. اما امروز این دیگر یک رؤیا نیست چرا که افكار بزرگتری دارم که دیگر آن را جزو آرزوهای نوجوانیم به شمار می آورم. امروز من به هرچه می اندیشم دیگر یک رؤیا نیست، بلکه با تمام واقعیتهای زندگیم پیوند خورده و مهمترین مسئله نتایجی بود که در طول این سفر به آن رسیدم كه روابط جدیدیم با آدمهای گوناگون از اکثر نقاط جهان را شکل داده است. اینبار دیگر پناه بردن به یک چهاردیواری محدود به نطرم چرند می آید. اصلاً خود کلمه پناه در دنیائی که در آن تبادل فکری و فرهنگی حرف اول را می زند مسخره است. حتی از دست جنگ، دشمن و همه ی این رویدادها که تلخی می آفرینند. خوب است بدانیم پناه گرفتن حادثه ها را عمیقتر می کند. چقدر خوب بود بوش و بن لادن می توانستند با هم بنشینند و در گپی انسان منشانه با هم گفتگو می کردند. و مسائل را با امکاناتی که به بدنشان وصل است حل و فصل می کردند، مثل حنجره و زبان و گوش و اینها که حرف و صدا تولید می کنند و می توانند بدون هیچ هزینه ای مگر صرف چند نوشیدنی تکلیف زمین و انسانها و همه چیز را مشخص کنند.

اما افسوس که هیچکس نمی خواهد. صلح و جهانی شدن و اینها همه سرگرمی هایی بیش نیستند. به قول همسرم خاورمیانه یک روز بدون جنگ را هم هیچگاه نداشته! همه دلشان جنگ می خواهد. مگر غیر از این است که ما آدمها همیشه کودکیم. فقط جثه مان کمی بزرگتر و اسباب بازیهایمان واقعی تر شده اندو محدوده بازیمان وسیعتر شده، وگرنه ما هیچگاه بزرگ نشده ایم و تا بشر دلش بازی بخواهد هم هیچگاه بزرگ نخواهیم شد.

بعد از کوچ از اتاقم نفس عمیقی کشیدم و گفتم: "آخیش" اما هنوز هم نمی دانم واقعاً برای چه آخیش گفتم، شاید خسته بودم! البته فکر کنم بیشتر تنها بودم تا خسته! چرا که وقتی بارو بنه ام را پیچیدم یکی مرا برد که امروز هم در کنار من است، دوست و همکار و محبوب من است. آری او کسی است که به او می گویند همسر! در واقع من در آن 12 متر با آن خط تلفن صاحب یک همسر شدم. حیطه مالکیت من فراتر رفته بود.

هه...مالکیت،

مالکیت ذهنی، این مشکل تمامی ما آدمهاست. احساس مالکیت. حال چه شیء باشد چه انسان. البته ابعاد خواستهای ذهنی فرق می کند. بعضیها به یک اتاق هم راضی می شوند بعضی ها به یک دنیا هم راضی نمی شوند. مثل آقای بوش و احمدی نژاد و بن لادن. که البته هرسه آنها یک جور فکر می کند باور کنید اصلاً فرقی با هم ندارند.

اما راستش من هیچ وقت مالکیت دوست نداشتم. حتی موقعی که پول زیادی هم داشتم خوشحال نمی شدم یا اکنون که چیزهای دیگری دارم. ملک من همان امکاناتی است که به بدنم متصل اند تا بتوانم چیزی تولید کنم. نه آن چیزهائی هم که تولید می کنم. فقط دستهای من، پاها، چشمها، گوشها، زبان و همه ی اینها که بتوانم برای ارتباط با دنیای واقعی به کار ببرم. مگر غیر از این است که املاک آدم او را دیکتاتور و توتالیتر و فاشیست و .... بار می آورند. آری آدمی وقتی که مالک این صفات می شود واضح است که دیگر چه می خواهد.

اکثر دوستانم بیشتر از خودم دلشان برای آن اتاقهایی تنگ می شود که در آنها می پذیرفتمشان. چه اتاق دوران دانشجویی ام و چه بعد از آن. اما من دلم برای چیزی تنگ نمی شود. تازه دلم هم می خواهد دیگر خواب هم نبینم. چرا که دنیای من پر از این بن لادنها و بوشها بود. در مدرسه، در کوچه، در همه جا.

نارین محمدی

1/3/2008

لغو حکم اعدام عدنان حسن پور

2008-02-25T10:28:00.005+03:00

با اهدای جایزه آزادی مطبوعات سال 2007 اعلام شد:

لغو حکم اعدام عدنان حسن پور

آسو صالح ، استکهلم
aso.salih@gmail.com

عصر روز چهارشنبه 20 فوریه، مراسم اهدای جایزه آزادی مطبوعات سال ۲۰۰۷، از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز شاخه سوئد، طی مراسمی در سالن مطبوعات وزارت امور خارجه سوئد و با حضور نزدیک به‌ هفتاد شخصیت سیاسی، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ در استکهلم به "عدنان حسن‌پور" روزنامه‌نگار زندانی کرد برگزار شد. در یک گوشه‌ از سالن، تصاویر بزرگ عدنان و برخی از اعضای خانواده‌اش، بر پرده‌ نشان داده‌ می شد و در گوشه‌ دیگر، ماده‌ نوزدهم اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر در پای فشاری از حق آزادی بیان و نشر با خطوطی درشت و خوانا خودنمایی می کرد.

از آنجا که‌ هیچکدام از اعضای خانواده‌ او امکان مسافرت به‌ سوئد را پیدا نکرده‌ بودند، "ناصر سینا"، ژورنالیست و تهیه‌کننده‌ برنامه‌های بخش کردی رادیو بین‌المللی سوئد، به نمایندگی از سوی خانواده حسن پور، این جایزه را دریافت کرد.
در این مراسم ابتدا خانم "گوننل ورنر"، رئیس سازمان گزارشگران بدون مرز شاخه سوئد، با اشاره به انتقاد کتبی سفیر ایران در سوئد مبنی بر اینکه‌ اتهامات عدنان حسن پور مطبوعاتی نیست و در نتیجه‌ او شایستگی‌ دریافت این جایزه‌ را ندارد اظهار داشت: "ما به سفیر ایران در کشورمان پاسخ دادیم که تاکنون هیچکدام از این اتهام‌ها ثابت نشده است اما آقای سفیر برخلاف نامه‌ خود که‌ آن را عمدا منتشر کرد، نه‌ تنها نامه‌ ما را منتشر نکرد‌‌ حتی پاسخی هم به‌ آن نداد. همین ما را بر دادن این جایزه بیشتر تشویق کرد." وی با تاکید بر روزنامه‌نگار بودن عدنان حسن پور گفت‌ "واکنش مقامات ایران بوضوح نشان می‌دهد که اعتراض‌های جهانی به نقض حقوق بشر در ایران، بی‌تاثیر نیست".
خانم "کارینا روتبری"، نویسنده‌ و روزنامه‌نگار سوئدی نیز که‌ در مورد کوتاهی توانسته‌ است بیش از شش هزار امضا در اعتراض به صدور حکم اعدام عدنان حسن‌پور در پلاتفورم کامپیوتری فیس بوک جمع آوری کند طی سخنانی گفت: "من مطمئن هستم که‌ با ادامه این اعتراض‌ها هم میتوان جان آدم‌ها را در کشورهایی که حقوق بشر را پایمال میکنند نجات داد. دولتمداران باید بدانند که‌ حلقه‌‌های وسیع و درهم تنیده‌ ارتباط اینترنتی را نمیشود دست کم گرفت."
"کوردو باکسی"، نویسنده‌ و روزنامه‌نگار سرشناس کرد‌ نیز در سخنان خود ضمن ارائه‌ کارنامه‌‌ای از فعالیتهای فرهنگی و مطبوعاتی عدنان حسن پور، دولت سوئد را به‌ خاطر کوتاهیش در دفاع از رعایت حقوق بشر در کشوری چون ایران مورد انتقاد شدید قرار داد. وی از جمله‌ گفت: "کارل بیلد وزیر امور خارجه‌ سوئد با منوچهر متکی وزیر امور خارجه‌ جمهوری اسلامی ارتباط بیشتر و نزدیکتری دارد تا با همتای نروژی خود. این نوع روابط بی گمان روی مسائل حقوق بشری سایه می‌اندازد. آیا وزیر امور خارجه‌ دولت سوئد میترسد که‌ حسنپور تروریست باشد؟"

آنگاه‌ ناصر سینا پیام ضبط شده‌ "لیلی حسن‌پور"، خواهر عدنان را که به زبان کردی در سالن پخش شد، به زبان سوئدی برای حاضران در جلسه، ترجمه‌ کرد.
او خود نیز طی سخنانی با اشاره به اتهام‌های مطرح شده‌ در مورد عدنان حسن‌پور گفت "به‌ گفته صالح نیکبخت وکیل عدنان، حداقل یکی از اتهام‌های او مطبوعاتی است و به‌ همین خاطر به‌ پرداخت جریمه‌ای به‌ مبلغ دویست هزار تومان محکوم شده‌ است." او با خوشبینی اظهار داشت که‌ حکم اعدام روزنامه‌نگار نامبرده‌ اخیرا به‌ دنبال اعاده‌ دادرسی و تائید سه‌ قاضی تعیین شده‌ از سوی شاهرودی، رئیس قوه‌ قضائیه‌ کشور دیوان عالی کشور، لغو شده‌ و به‌ وکیل او گفته‌‌اند که‌ حکم صادر شده‌ اعدام، منطبق با اتهامات نامبرده‌‌‌ نیست و حسنپور محارب محسوب نمی شود. به‌ همین جهت پرونده‌ بار دیگر به‌ دادگاه‌ فرستاده‌ می شود تا تصمیم مناسب دیگری اتخاذ شود. او گفت علت اینکه‌ این خبر تاکنون اعلام نشده‌ این است‌ که‌ وکیل پرونده‌ نگران بوده‌ که‌ اعلام چنین خبری، پرونده‌ قتل موکل دیگر وی، ابراهیم لطف‌اللهی را تحت شعاع خود قرار دهد.
در پایان جلسه‌ رئیس سازمان گزارشگران بدون مرز، شاخه‌ سوئد بار دیگر از دولت متبوع خود درخواست کرد تا ازتلاش برای نجات جان عدنان حسنپور و سایر روزنامه‌نگاران دربند، کوتاهی نکند.

هنر و چالش های ذهن هنرمند در تاریخ

2008-02-10T12:42:00.002+03:00

البته بررسی شخصیت شخص مسیح در تحریک مسیحیان به هنر و بعدها پذیرش کلیسا توسط مردم خود جای تحقیق دارد. فکر می کنم از روی تاریخ زندگی شخص مسیح و بررسی رابطه وی با اطرافیانش حدس بزنیم که خود او چه تأثیر عمیقی در بازیابی شخصیتش و بعدها در کلیساها و قبل از آن توسط هنرمندان داشته است. در مقابل باید این شخصیت را با محمد که نه تنها مبلغ که حاکم یک جامعه اسلامی بود مقایسه کنیم.

ادامه مطلب

توهم، رونمای توجیه/ نارین محمدی

2008-02-09T13:43:00.002+03:00

مذهب مسئله ای که بیشترین نقش را در ناآگاهی بشر دارد و آن هم از دل اسطوره های چندین هزار سالهای چون آدم وحوا و گیلگمش برمی خیزد و تا به امروز هم می بینیم میلیاردها نفر را چگونه فریفته است. آری این است میراث بشری که به آن می نازیم! اندوه و فغان و وجدان درد.

ادامه مطلب

ُSigvoun Daklan

2008-01-13T13:52:00.000+03:00

سیگوون دکلان

...
حجم سنگین بهاری باران
و صدای من در برق، می خواهدت
جایی در میان آفتاب و باران
عریان شو در امواج
سکوت شو از فریاد
...

2008-01-09T12:15:00.000+03:00

بادبادکها به هیجان در میآیند، وقتب دستهای بچهها آنها را هدایت می کنند. هیجان آنها نه به خاطر پرواز؛ باکه به خاطر هدایت کنندههای زمینی است که هنوز در ذهنشان خدایی شکل نگرفته.
نه غریزهای در کار است، نه دغدغهی گریزناپذیری مرگ یا زندگی و نه وسوسهای برای آن بالا بالاها و نه حسرت انسان بودن و خدایی داشتن! تنها همین هیجان کافیست تا به تمامی جهان اثباط شود که در هیچ کجا ماورایی نیست، وگرنه بادبادک دستها را رها می ساخت و تاااااااااا ناپیدا می رفت!
فقط باید به دست بچهها چشم دوخت و عمیقاً حرکت دستهایشان را دنبال کرد و همه بدانند که اینها نتیجه آموزشهای بشریست نه هدایت کنندهای غیبی!
دستهای بچهها را دنبال کنیم و به سوی آیندهای آسوده و عاری از هر ماورایی بشتابیم.
دنیا را به دست بچهها بدهیم
بی گمان تفنگها بادبادک خواهند شد
و زمین پر از شکوفه های صلح می گردد.

شعری برای عدم

2008-01-07T12:07:00.000+03:00

چه کسی گفت خدا همبستر ندارد؟
خودم دیدم
خودم شنیدم
صدای نفسهای شهوانی اش را وقتی به ستاره ها چشم دوخته بودم

چه کسی گفت که او بزرگ است؟
من که می دانم او از پدر بزرگتر نیست
حتی صدای تکبرش به صدای پدر می ماند
مادرم هم که او را قد پدر می پرستد
پس که می گوید که با پدر تفاوت دارد؟
مادر لباسها را می شوید و بر طناب می آویزد
او از خدا می خواهد که کاش لباسها را زود خشک کند
تا برای مهمانی شب بپوشیم
پدر هم خورشید را به گردش در می آورد و در یک ربع ساعت
ما لباسهای تمیزمان را می پوشیم
در میان دستهای پدر و مادر شیتطنت را هم به خدا یاد می دهیم

پدر و مادر دور از چشم خدا در خلوت هم،همدیگر را می ستایند
اما من که می دانم خدا همان پدر است
و مادرم بندهی روزهای مبهم دوگانگی.

نارین
2007-12-24

مصاحبه با ارشاد منجی

2008-01-03T14:00:00.000+03:00

ارشاد منجي يك روزنامه نگار كانادايي و فمينيستي همجنس گرا است. در نظر يك مسلمان معتقد، او در مواجهه با تهديدات حاكمان خود گمارده ديني، ترسي به دل راه نمي دهد. با كتابي كه منتشر كرد_ چالشي با اسلام _ او به شمار زنان مسلماني پيوست كه ظلم و ستم بر زنان را در جهان اسلام محكوم مي كنند. او به دنبال چيست؟ تفكر انتقادي و استدلال مستقل؟ مانند يك نامه سر گشاده آن را براي جهان اسلام مي خواند. منجي ديدگاهي عملي را در اين باره پيشنهاد مي كند كه چگونه مي توان در جهان اسلام، تحت يك سلسله اصلاحات، اختيارات و قدرت بيشتري به زنان داد و ارزش بيشتري براي اقليتهاي مذهبي و قومي و تضارب آرا پديد آورد. كتاب او به مسلمانان ستيزه جو در سرتاسر دنيا اين مساله را القا مي كند كه به بنيان هاي ايمان دينيشان نگاهي دوباره بيندازند. ترجمه هلندي چالشي با اسلام هم اكنون در هلند و بلژيك با استقبال فراواني روبرو شده است. ديرك ورهوفستات- عضو گروه ليبرالها- مصاحبه اي را با ارشاد منجي در آنتورپ ترتيب داده است كه در ادامه آورده شده است:

ترانه تصور کن جان لنون

2007-12-28T16:08:00.000+03:00

تصور کن (به انگلیسی: Imagine). ترانهٔ مشهور آرمان‌شهری تصنیف‌شده و اجراشده توسط جان لنون است که در آلبومی به همین نام در سال ۱۹۷۱ منتشر شده است. در حالی که در طی این سالها نسخه‌های متفاوتی از این ترانه توسط اشخاص مختلف اجرا شده‌اند، نسخهٔ اصلی با آوازی موقرانه و صدای پیانویی مسحورکنندهٔ، کیفیت موسیقایی خود را حفظ کرده است و در برنامه‌های رادیو و غیره هنوز هم پخش می‌شود. در فهرست مجلهٔ رولینگ استون از بهترین ترانه‌های راک تمام دورانها که بر طبق نظرخواهی از اهل فن منتشر کرده است، این ترانه رتبهٔ سوم را کسب کرده است.
لنون این ترانه را ترانه‌ای «ضد مذهبی، ضد مهین‌پرستانه، ضد رسم و رسوم عرفی، ضد سرمایه‌داری» معرفی می‌کند که «به دلیل ظاهر زیبا و غلط‌انداز پذیرفته و محبوب شده است».[1].
در این ترانه لنون از ما می‌خواهد که تصویری آرمانگرایانه‌ای را در ذهن تصور کنیم که در آن «هیچ کشوری وجود ندارد»، «هیچ دینی نیست»، «تملک وجود ندارد» و «چیزی ارزش کشتن و مردن را ندارد». افراد در این جهان آرمانی «به صلح و صفا زندگی می‌گذراند» و «در همهٔ دنیا با هم سهیم‌اند». البته شک در مورد امکان وقوع چنین توصیفاتی در خود ترانه نیز ابراز می‌شود.
با وجود اینکه تصور می‌شده‌است که متن این ترانه کاملاً زادهٔ ذهن لنون و دید صلح‌طلب او به جهان بوده باشد، اما شاه‌بیت (ترجیع‌بند) این ترانه از یوکو اونو است. وی که کودکی خود را طی جنگ جهانی دوم در ژاپن گذرانده است، جملاتی اینچنینی را در حدود سالهای دههٔ‌ ۱۹۶۰ پیش از آنکه لنون را ملاقات کرده باشد در اشعارش آورده است. در مصاحبه‌ای که چهار روز پیش از قتل لنون انجام شده است، او اذعان می‌کند که یوکو هم باید به‌عنوان تصنیف‌گر این ترانه شناخته شود. در همین مصاحبه او اعتراف کرده است که در زمان انتشار این ترانه، اعلام نقش یوکو در مورد متن ترانه را نمی‌توانسته بدلیل دید بسیار مردانه‌اش بپذیرد.
در هر صورت این ترانه به مشهورترین ترانهٔ لنون و امضایی برای او تبدیل شد.
انتشارات لحظه اين ترانه را به برگردان مورسو روكانتن منتشر كرده است [2].
انتشارات لحظه ترانه فراموش نشدني قهرمان طبقه كارگر (ترانه) را به برگردان مورسو روكانتن منتشر كرده است[3].

---------------------------------------
^ . کتاب «لنون در آمریکا» نوشته گفری گیلیانو.
^ . کتاب «تصور كن» نوشته لنون، جان برگردان مورسو روکانتن ناشر = شرکت انتشارات لحظه شهر=تهران سال=۱۳۸۵ شابک=ISBN 964-96883-6-6}}
^ . کتاب «قهرمان طبقه كارگر» نویسنده = لنون، جان برگردان =مورسو روکانتن ناشر =شرکت انتشارات لحظهشهر=تهرانسال=۱۳۸۵شابک=ISBN 964-96883-1-5}}